เกือบจะพร้อมกันกับที่แสงจุดสีเขียวนั้นดับลง
ภายในเขตขนส่ง
ดาบใหญ่ของถังหลี่กดทับหุ่นยนต์ต่อสู้ขาขาดตัวนั้นไว้แน่น
โจวเหย่ตามมาถึงจากด้านหลัง โล่ขนาดยักษ์อุดมุมโจมตีสุดท้ายของฝ่ายตรงข้ามจนหมด
ระบบส่งเสียงแจ้งเตือนไร้อารมณ์เป็นครั้งที่สอง
[ทีมดาวโชน สมาชิกตำแหน่งข้อมูล ถูกคัดออก]
เสียงแจ้งเตือนสองครั้ง ดังก้องกังวานแทบจะพร้อมกันเหนือท่าอากาศร้างทั้งแห่ง
จำนวนผู้แข่งขันในสนาม เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ทีม 079 เหลือสี่คน: เจียงหว่านจือ ถังหลี่ โจวเหย่ เซี่ยจื้อ
ทีมดาวโชนเหลือสามคน: เสิ่นเหยียน และสมาชิกสองคนบนหอควบคุม
เผยหลินชวนกลายเป็นคนแรกของทีม 079 ที่ถูกคัดออก
แต่ทีมดาวโชนเพื่อที่จะเคี้ยวกระดูกแข็งชิ้นนี้ให้ได้
ต้องเสียสมาชิกไปสองคน สุดท้ายสามคนที่เหลือยังถูกขังอยู่ในหอควบคุมที่เสียหายชั่วคราว
นับตั้งแต่เริ่มการแข่งขัน
ทีม 079 ได้ความได้เปรียบด้านจำนวนอย่างสมบูรณ์เป็นครั้งแรก
...
เจียงหว่านจือนั่งอยู่ในห้องขับ
จ้องเขม็งไปที่จุดแสงสีเขียวที่หายไปอย่างสิ้นเชิงบนเรดาร์
ในสมองของเธอ ความคิดถึงคำถามที่เผยหลินชวนถามเธอในทางเดินก่อนการแข่งขันผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
"เธออยากให้ฉันไปจริง ๆ หรือ?"
เจียงหว่านจือกัดริมฝีปาก ขอบตาร้อนผ่าว
แต่ตอนนี้ ไม่ใช่เวลามาเสียใจหรือขอโทษ
"สะพานเชื่อมขังพวกมันได้แค่สิบกว่าวินาที"
เสียงของเซี่ยจื้อดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริงทันที
"เสิ่นเหยียนจะลงมาเร็ว ๆ นี้"
เจียงหว่านจือบังคับตัวเองให้ละสายตาไป
เธอกวาดตามองแผงสถานะของทีมอย่างรวดเร็ว
แขนขวาของหุ่นยนต์ต่อสู้ถังหลี่เสียหายหนัก ดาบแทบจะถือไม่ไหว
โล่ของโจวเหย่เต็มไปด้วยรอยร้าว ใกล้จะพังทลายทุกเมื่อ
อุปกรณ์สัญญาณของเซี่ยจื้อใช้ไปเกินครึ่ง
ส่วนตัวเธอเอง ร่างกายเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้จากการโคลงเคลงและการบังคับอย่างต่อเนื่อง มือเท้าเย็นเฉียบ
จำนวนคนได้เปรียบ
แต่สภาพ แย่จนน่าสงสาร
รอบรองชนะเลิศนัดนี้ ยังห่างไกลจากเวลาที่จะผ่อนคลายได้
...
บนหอควบคุม
เสิ่นเหยียนมองสะพานเชื่อมที่ขาดลงเบื้องล่าง
แล้วมองข้อความแจ้งเตือนการคัดออกสองครั้งที่เด้งขึ้นบนเทอร์มินัลติดต่อกัน
เผยหลินชวนถูกคัดออกจริง ๆ
แต่ทีมดาวโชนของพวกเขา เหลือแค่สามคนเท่านั้น