"ยี่สิบวินาที"
"พอแล้ว"
เผยหลินชวนพูดจบ ช่องสื่อสารส่วนตัวของเขาในช่องทีมก็ถูกตัดขาดทันที
ไม่มีการสั่งการใด ๆ
เขาปิดกั้นการสื่อสารฝ่ายเดียวด้วยตัวเอง ทุ่มสมาธิทั้งหมดให้กับสถานการณ์คับขันตรงหน้า
เจียงหว่านจือนั่งอยู่ในห้องขับ
จ้องจุดแสงสีเขียวที่แทนตัวเผยหลินชวนบนจอภาพไม่วางตา
เธอไม่ได้ร้องตะโกนแบบซีรีส์น้ำเน่าว่า "ฉันจะไปช่วยนายเอง"
เมื่อรับไม้ต่อตำแหน่งผู้บัญชาการแล้ว เธอต้องทำให้ยี่สิบวินาทีนี้มีค่าที่สุด
"เซี่ยจื้อ หาตัวสมาชิกรอบนอกคนสุดท้ายให้เจอ"
เสียงของเจียงหว่านจือดังขึ้น
"ถังหลี่ เตรียมสกัดคน"
"โจวเหย่ อุดเส้นทางกลับหอควบคุมของมัน"
แนวรบของทีมดาวโชนถูกฉีกออกแล้ว
เสิ่นเหยียนนำหน่วยจู่โจมความคล่องตัวสูงและหน่วยหนักที่บุกขึ้นไปบนยอดหอแล้ว ถูกเผยหลินชวนถ่วงไว้ในหอควบคุมอย่างมิดชิด
รอบนอกยังเหลือตำแหน่งข้อมูลอีกหนึ่งคน
ต้องจัดการคนที่ตกอยู่คนเดียวคนนี้ให้ได้ก่อนที่เผยหลินชวนจะถูกคัดออก!
นิ้วของเซี่ยจื้อถล่มลงบนคีย์บอร์ดเสมือน
บนจอเรดาร์ เส้นทางการเคลื่อนที่สีแดงสามเส้นสว่างขึ้นพร้อมกัน
ตำแหน่งข้อมูลของทีมดาวโชนคนนี้เจ้าเล่ห์มาก
เขารู้ตัวว่ากำลังถูกตามล่า
ระหว่างถอย เขาปล่อยสัญญาณหลอกตำแหน่งสามจุดต่อเนื่องกัน แล้วพุ่งตัวเข้าสู่เขตขนส่งสัมภาระของท่าอากาศร้าง
ที่นั่นเต็มไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์โลหะขนาดยักษ์นับร้อยนับพัน บังคลื่นเรดาร์ได้เกือบหมด
ถังหลี่จับคันบังคับ มองจุดแดงสามจุดที่วิ่งวุ่นบนจอ
"จุดไหนตัวจริง?"
เซี่ยจื้อหรี่ตามองเส้นทางทั้งสาม
อีกฝ่ายเป็นตำแหน่งข้อมูลมาตรฐานของทีมดาวโชน
ภารกิจแรกของคนประเภทนี้ ไม่ใช่การหลบซ่อนเอาชีวิตรอด
แต่คือการกลับไปหาให้ถึงหัวหน้าทีมโดยเร็ว เพื่อฟื้นฟูห่วงโซ่ข้อมูลที่ทีมดาวโชนภาคภูมิใจให้สมบูรณ์
บนจอ
สัญญาณหนึ่งกำลังเคลื่อนห่างจากหอควบคุม
สัญญาณหนึ่งพยายามอ้อมไปทางขอบท่าอากาศ
สัญญาณที่สาม เคลื่อนที่ช้าที่สุด แต่เส้นทางของมัน จี้ติดรางขนส่งใต้ดินที่มุ่งหน้าสู่หอควบคุมตลอดเวลา