ช่องสื่อสารของทีมเงียบสงัดราวกับไม่มีใครหายใจ
เสียงของเผยหลินชวนดังขึ้นอีกครั้ง ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
"อย่าช่วยฉัน"
"โจมตีวงนอก"
ถังหลี่ ยืนอยู่กลางโถงร้างในเขตพลังงานหุ่นยนต์ต่อสู้หมายเลข 47 ของเธอ ชูดาบใหญ่ขึ้นสูง พลังงานบนใบดาบประกายแตกซ่า
เธอไม่ยอมรับการตัดสินใจนี้เด็ดขาด
"บ้า"
ถังหลี่ด่าออกไปตรง ๆ ในช่องสื่อสาร
"พวกเราสี่คนบุกเข้าไป ฉันไม่เชื่อว่าจะช่วยเธอออกมาไม่ได้!"
เธอหมุนคันบังคับอย่างแรง เตรียมหันกลับไปยังหอควบคุมอย่างเด็ดเดี่ยว
ตรงหน้า
หุ่นยนต์ต่อสู้โล่ดำของโจวเหย่ก็เผลอก้าวตามไปหนึ่งก้าวใหญ่โดยไม่รู้ตัว
แม้จะจำคำสั่งของเจียงหว่านจือที่ว่า "ห้ามข้ามเส้นกลาง" ได้ แต่พอได้ยินว่าเผยหลินชวนตกอยู่ในวงล้อม โจวเหย่ก็ร้อนใจจนเหงื่อตก
"ผู้บัญชาการเจียง พี่เผยต้องถูกยึดไว้เพราะหาที่ว่างให้พวกเรา เราจะยืนมองเฉย ๆ แบบนี้ไม่ได้นะ!" โจวเหย่รุดด้วยความรีบเร่ง
บนหอควบคุม
เผยหลินชวนไม่ได้ปลอบใจพวกเขา
เขาเพียงชี้ให้เห็นถึงสถานการณ์ที่อันตรายที่สุดในตอนนี้ อย่างใจเย็น
"สมาชิกสามคนของทีมดาวโชนเข้าไปในหอควบคุมแล้ว"
"ทางออกหลักใต้หอถูกหุ่นยนต์ต่อสู้หน่วยหนักสองตัวปิดตาย"
"ด้านนอกยังมีสองคนซ่อนอยู่ คอยเย้ยหยวนให้พวกคุณกลับไป"
เผยหลินชวนพูดไป พร้อมหลบกระสุนพลังงานที่เสิ่นเหยียนยิงมา
"ถังหลี่ โจวเหย่ แค่ตอนนี้คุณทั้งสองเบนไปยังป้อมพร้อมกัน กำแพงป้องกันของเจียงหว่านจือกับเซี่ยจื้อ ก็จะเกิดช่องว่างขึ้นทันที พวกเขาจะถูกโจมตีทันที"
"การฝืนช่วย จะทำให้ทั้งห้าคนติดอยู่ในวง และถูกกลืนหายไปทั้งทีม"
สีหน้าเผยหลินชวนเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง
"การหันกลับมาตอนนี้ คือทางเลือกที่แย่ที่สุด"
ถังหลี่กัดฟันแน่น
"เผยหลินชวน เธอระคำนวณให้ละเอียดทุกอย่างตลอดเลยใช้ย"
"แม้แต่ตัวเองก็เหมือนเป็นเลขเรขาหรือไง"
เผยหลินชวนตอบเพียงสี่คำ
"นี่คือการแข่ง"
ไม่มีถกเถียง ไม่มีการอธิบาย
ทุกคนต่างรอคำสั่งจากเจียงหว่านจือ
เจียงหว่านจือนั่งอยู่ในห้องขับอันคับแคบ
มือทั้งสองข้างกำคันบังคับแน่น
บนหน้าจอ จุดแสงสีเขียวที่แทนเผยหลินชวนถูกล้อมรอบด้วยสัญญาณสีแดงสดสามจุดอย่างสมบูรณ์ แสงแดงกะพริบถี่ยิบราวกับคลั่ง
เธอรู้ดี
เพียงแค่เธอสั่งให้กลับไปช่วยตอนนี้