ข้อมูลบนหน้าจอเริ่มเลื่อนไหลอย่างรวดเร็ว
[อันดับหนึ่งการฆ่าส่วนตัว: เผยหลินชวน]
[อันดับหนึ่งการรับความเสียหายส่วนตัว: โจวเหย่]
[อันดับหนึ่งการทำลายล้างส่วนตัว: ถังหลี่]
รอบข้างมีเสียงสูดลมหายใจดังระงม
คนสามคนนี้โหดเกินไปแล้ว
เจียงหว่านจือไม่เพียงไม่อิจฉา แต่กลับรู้สึกปลื้มใจมาก
ใช่แล้ว ๆ
พวกเขาเก่งของพวกเขา
ฉันกระจอกของฉัน
ต่อไป ก็คือกระดานจัดอันดับแบบครอบคลุมที่ใช้ตัดสินใครไปใครอยู่
จอใหญ่กระพริบวาบหนึ่งครั้ง
ตัวอักษรสีทองหลายบรรทัด ถาโถมเข้าสู่สายตาทุกคนอย่างหนักหน่วง
[คะแนนการบัญชาการยุทธวิธี: เจียงหว่านจือ (อันดับหนึ่ง)]
[คะแนนอัตราการรอดชีวิตของทีม: เจียงหว่านจือ (อันดับหนึ่ง)]
[คะแนนการจัดการวิกฤต: เจียงหว่านจือ (อันดับหนึ่ง)]
[อันดับรวมสุดท้าย: เจียงหว่านจือ (ที่หนึ่งทั้งโรงเรียน)]
อากาศเงียบสงัดราวกับความตาย
รอยยิ้มโง่ ๆ บนใบหน้าเจียงหว่านจือ ค่อย ๆ แข็งทื่อไปทีละน้อย
ราวกับถูกน้ำแข็งอุณหภูมิติดลบห้าสิบองศาราดลงบนหัว
เธอเบิกตากว้าง
จ้องเขม็งไปที่คำว่า "อันดับหนึ่ง" สามคำที่เสียดแทงตาบนหน้าจอ
คะแนนการบัญชาการยุทธวิธี?
อัตราการรอดชีวิต?
ที่หนึ่งแบบครอบคลุม?!
ระบบบ้าบออะไรกันเนี่ย!
ฉันไม่ได้ง้างดาบแม้แต่ครั้งเดียว ไม่ได้ยิงปืนแม้แต่นัดเดียว!
จะให้ที่หนึ่งกับฉันได้ยังไง!!
เหล่านักเรียนใหม่รอบข้างเริ่มกระซิบกระซาบ สายตามุ่งไปที่เจียงหว่านจือที่นั่งอยู่บนพื้นดินโคลน
แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและชื่นชม
"ที่หนึ่งแบบครอบคลุม..."
"เป็นเด็กดีของตำแหน่งผู้บัญชาการเลยนะ"
"สุดยอดเกินไป ต่อไปนี้ใครกล้าพูดว่าเขาเป็นคนไร้ค่า?"
ถังหลี่มองหน้าจอ อดหัวเราะออกมาไม่ได้ แล้วเดินเข้าไปตบไหล่เจียงหว่านจือปัง ๆ
"เก่งนี่หว่า คุณหนูใหญ่ แอบเก่งไม่บอกใครเลยนะ!"
โจวเหย่อ้าปากค้างด้วยความตกใจ ยกนิ้วโป้งให้: "ผู้บัญชาการเจียง สุดยอด!"