โกดังสาม เขตเตรียมพร้อม
อีกหนึ่งชั่วโมงจะเริ่มการแข่งขันรอบสอง
ทีมอื่นต่างเร่งเครื่องขึ้นหุ่นยนต์ ศึกษาหน้าจอควบคุม และทดสอบระบบยิง
เจียงหว่านจือเพิ่งเดินไปซื้อน้ำที่ตู้หยอดเหรียญข้างนอก
ไปกลับไม่ถึง 15 นาที
พอกลับมาถือแก้วน้ำเดินเล่นกลับมา
เธอก็แข็งค้างอยู่กับที่
ตรงหน้าเธอคือหุ่นยนต์รบฝึกเก่าๆ ห้าเครื่องที่เดิมจัดสรรให้ทีมของพวกเธอ
ตอนนี้
พื้นเต็มไปด้วยชิ้นส่วนโลหะ สายไฟ และแผ่นเกราะมากมาย
ถังหลี่สวมชุดทำงานสีเทาสกปรก ตัวเกือบครึ่งมุดเข้าไปใต้ช่วงล่างของหุ่นยนต์ต่อสู้ตัวหนึ่ง
ข้างๆ ยังมีประกายไฟกระเด็น
"แซ่ดๆๆ——"
เจียงหว่านจือสูดหายใจเย็น
เธอเกือบคิดว่าโกดังถูกขโมย
"ขาล่ะ?" เจียงหว่านจือชี้หุ่นยนต์ต่อสู้ที่เหลือเพียงครึ่งบน เสียงลอย
ใต้ช่วงล่างมีเสียงทึบๆ ของถังหลี่ดังออกมา:
"ข้างๆ"
เจียงหว่านจือหันไปดู
ขาหุ่นยนต์หนักหลายตันสองข้างถูกโยนทิ้งในกองเศษเหล็กห่างออกไปสองเมตร
"แขนล่ะ?"
"ข้างหลัง"
เจียงหว่านจือสูดหายใจลึก
เธอเดินไปที่หุ่นยนต์ต่อสู้ที่กำลังปล่อยประกายไฟ
"ถังหลี่"
"ว่าไง?"
"แน่ใจนะว่าอีกหนึ่งชั่วโมงมันจะยืนได้?"
ปืนเชื่อมในมือถังหลี่หยุด
เธอไถลตัวออกมาจากใต้หุ่นยนต์ต่อสู้ ใบหน้ามีคราบน้ำมันดำๆ หลายรอย
เธอใช้แขนเสื้อปาดหน้า สะบัดผมแล้วเงยหน้า
มองเจียงหว่านจือ
"เธอเข้าใจฉันผิดไปหรือเปล่า?"
เจียงหว่านจือสีหน้านิ่ง พยักหน้าอย่างจริงใจ
"ฉันเข้าใจเธอผิดจริงๆ"
"ฉันนึกว่าเธอแค่อยากปรับค่าต่างๆ"
"ไม่คิดว่าเธอจะเผามันซะเลย"
ถังหลี่กลอกตา ไม่อยากอธิบายกับคนนอกวงการ คว้าประแจแล้วล้มตัวลงไปทำงานใต้หุ่นยนต์ต่อสู้ต่อ
จริงๆ แล้ว
ถังหลี่ไม่ได้ดัดแปลงสุดยอดอะไร
พวกนี้เป็นของเก่าเมื่อสิบปีก่อน ข้อจำกัดด้านฮาร์ดแวร์อยู่ตรงนี้ ต่อให้เธอมีสมองเทพอัจฉริยะ เธอก็ไม่สามารถเปลี่ยนรถแทรกเตอร์เป็นยานอวกาศได้
เธอแค่"ปรับตามความเคยชิน"เท่านั้น