บอร์ดนักศึกษาใหม่แตกตื่นกันหมดทั้งบอร์ด
เจียงหว่านจือนั่งอยู่มุมโรงอาหาร มองเทอร์มินัลส่วนตัวของตัวเอง
กระทู้ร้อนอันดับหนึ่ง ขึ้นต้นด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน ยอดตอบกลับทะลุหมื่น
"เจาะลึก: ทีม 079 รวยขนาดนั้นเลยเหรอ? พาทัวร์กลุ่มเด็กเล่นของลูกสาวเจ้าสัวให้ดู!"
ในกระทู้มีทั้งรูปภาพและคำอธิบายประกอบ
มีการซูมภาพค้าง เลขวงกลมสีแดงชี้จุด
เจ้าของกระทู้ยืนยันอย่างมั่นใจ:
"ดูดาบของช่างหญิงนั่นสิ! ด้านหลังดาบมีร่องพลังงาน! แถมติดตัวเร่งความเร็วระดับจุลภาค! ขั้นต่ำห้าแสนสตาร์คอยน์!"
"แล้วเรดาร์ของสายข่าวนั่นอีก! ความถี่คลื่นไม่เหมือนอุปกรณ์ที่โรงเรียนแจกให้เลยสักนิด ต้องเป็นรุ่นทดสอบภายในของสายการผลิตทหารเครือเจียงกรุ๊ปแน่นอน! ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้!"
"ที่โคตรจะเกินบรรยายคือคนถือโล่นั่น! โล่บานนั้นสะท้อนแสงน้อยขนาดนั้น ต้องเป็นรุ่นสั่งทำพิเศษที่ใส่โลหะผสมดูดซับพลังงานหายากแน่ ๆ !"
"นี่มันการแข่งขันที่ไหนกัน นี่มันคุณหนูใหญ่เจียงใช้สตาร์คอยน์ฟาดใส่คนชัด ๆ !"
เจียงหว่านจือสีหน้าเรียบเฉย
เธอหันหน้าจอไปทางคนสามคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ
"เอางี้"
"ช่วยอธิบายหน่อย"
"ฉันเนี่ยให้พวกนายใช้เงินไปเท่าไหร่กันแน่?"
โจวเหย่เพิ่งเคี้ยวเนื้อสังเคราะห์ชิ้นสุดท้ายเสร็จ
โผล่หน้ามาดู แล้วตาโตเป็นลูกกลมทองแดง
"โลหะผสมหายาก?"
เขาคว้าโล่ดำ ๆ ที่เป็นหลุมเป็นบ่อข้างเท้าขึ้นมาทันที
"โล่ของฉันน่ะ เป็นของแจกฟรีตอนไปรับรายงานตัวที่โกดังสามของโรงเรียน!"
"ที่มันสะท้อนแสงน้อย เพราะสนิมบนนั้นยังขัดไม่หมดต่างหาก!"
ถังหลี่ถือผ้าเช็ด กำลังเช็ดดาบใหญ่นั้นอยู่
พออ่านกระทู้จบ ก็หัวเราะเย็นชา
"ห้าแสนเนี่ยนะ?"
"ดาบเละ ๆ นี่ฉันไปซื้อมาจากกองขยะท่าเรือดาวที่เจ็ด เป็นเศษเหล็กชั่งกิโล ห้าสิบสตาร์คอยน์เอง"
"ตัวเร่งความเร็วเนี่ยนะ? ฉันเอาอะไหล่มอเตอร์พัดลมเก่า ๆ มาดัดแปลงเองต่างหาก"
เซี่ยจื้อนอนกอดโต๊ะ เปลือกตาไม่แม้แต่จะกระตุก
เสียงแหบพร่า
"เมนบอร์ดเรดาร์ของฉัน รื้อมาจากวิทยุเก่า ๆ"