เช้าวันรุ่งขึ้น
ถังหลี่แบกโล่ เดินไปที่บริเวณตรวจสอบอุปกรณ์สาธารณะ
รอบข้างมีแต่เหล่านักเรียนที่ส่งซ่อมอุปกรณ์และมารับอุปกรณ์เดินผ่านไปผ่านมา
แต่เพราะโล่พังๆ ของโจวเหย่นี่มันมีเอกลักษณ์มากเกินไปจริงๆ
ในหมู่รุ่นน้องใหม่ คนที่รู้จักเจ้าสิ่งนี้ก็ไม่ใช่น้อย
ไม่นานก็มีคนจำมันได้
โดยเฉพาะนักเรียนไม่กี่คนที่เพิ่งยกเลิกคำสั่งซ่อมของถังหลี่ไปเมื่อวาน
พวกเขายืนต่อแถวรอของตัวเองอยู่แถวนั้นอยู่แล้ว พอหันไปเห็นถังหลี่แบกโล่นั้นอยู่ ก็พากันอึ้งไปหมด
"เวรแล้ว? นั่นมันโล่ที่ถูกประกาศว่าซ่อมไม่ได้ของโจวเหย่ไม่ใช่เหรอ?"
"ทางแผนกอุปกรณ์ไม่บอกเหรอว่าช่วยไม่ได้แล้ว?"
กระบวนการตรวจสอบเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว
หัววัดของเครื่องมือปล่อยลำแสงสแกนสีน้ำเงิน
ถังหลี่ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าไม่แสดงอะไรทั้งนั้น
โจวเหย่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเหงื่อ กลับตื่นเต้นไปกว่าตัวเธอซึ่งเป็นเจ้าของงานซ่อมอีก
ไม่กี่นาทีต่อมา
จอใหญ่กะพริบหนึ่งครั้ง ผลลัพธ์ก็เด้งออกมา
[สแกนโครงสร้างภายใน: สมบูรณ์]
[ตรวจสอบความปลอดภัย: ผ่าน]
[ผลการประเมิน: ยังสามารถใช้ในการฝึกยุทธวิธีพื้นฐานได้]
พอโจวเหย่เห็นตัวอักษรสีเขียวบรรทัดนั้น เขาก็ยิ้มออกมาก่อนเป็นคนแรก ยิ้มกว้างจนดูเหมือนคนโง่
ส่วนถังหลี่แค่ก้มหน้าลงอย่างไม่แสดงอารมณ์ แล้วบันทึกรายงานการตรวจสอบลงในบันทึกการซ่อมสาธารณะของตัวเอง
จากนั้นก็เตรียมตัวเดินออกไปเลย
เธอไม่มีความคิดที่จะยืนอยู่ตรงนั้นรอให้คนอื่นมาชมเชยเหมือนตัวตลกหรอกนะ
แต่ผลลัพธ์มันปรากฏออกมาจริงๆ แล้ว
โล่พังๆ ที่ทางการตัดสินใจแล้วว่าจะต้องทิ้งลงถังรีไซเคิล