หอพักหญิง 402
เจียงหว่านจือเพิ่งอาบน้ำเสร็จ สวมชุดนอนหลวมๆ กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมเปียกๆ
เธอสะบัดรองเท้าแตะออก แล้วปล่อยตัวถลาลงนอนบนเตียง ยื้อคว้าเทอร์มินัลส่วนตัวที่วางอยู่ข้างหมอน
เพิ่งเปิดหน้าจอ
ก็มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านเด้งขึ้นมา
ผู้ส่งแสดงชื่อ: ฮั่วถิงชวน
เจียงหว่านจือมองเห็นสามตัวอักษรนี้ ปลายนิ้วหยุดนิ่งไปครึ่งวินาที
ถ้าเป็นช่วงสองสามวันก่อนที่ฮั่วถิงชวนเพิ่งมาถึงโรงเรียน เธอเห็นชื่อนี้ สิ่งแรกในหัวคือ "เจ้าเวรน่ากวนมาแล้ว รีบทำเป็นตายซะ"
แต่วันนี้
ตัวเธอเองก็ไม่รู้ตัวว่า กลับสะกดหน้าจอได้อย่างสบายใจ
[ฮั่วถิงชวน: แผลที่มือดีขึ้นบ้างยัง?]
เจียงหว่านจือก้มมองง่ามมือขวาของตัวเอง
วันนั้นในชั้นเรียนปฏิบัติ เธอทำตามที่ฮั่วถิงชวนแนะนำให้เปลี่ยนมาใช้ข้อมือออกแรงแทน
ตอนกลางคืนกลับหอไปฉีดสเปรย์รักษา ตอนนี้แผลตกสะเก็ดบางๆแล้ว กดตรงไหนแทบจะไม่เจ็บแล้ว
เจียงหว่านจือใช้มือเดียวพิมพ์บนคีย์บอร์ดเสมือน
[เจียงหว่านจือ: ตกสะเก็ดแล้ว ไม่เจ็บนานแล้ว]
ปลายทางตอบกลับเร็วมาก
[ฮั่วถิงชวน: พ่นยาให้ครบแน่นะ?]
เจียงหว่านจือยักคิ้วขึ้น
[เจียงหว่านจือ: ไม่งั้นจะให้ทำไง? ปล่อยให้มันเน่าไปงั้นเหรอ? ฉันไม่ได้โง่นะ]
อีกฝ่ายส่งข้อความเสียงสั้นๆที่แฝงรอยยิ้มมา
คลิกเปิด, เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายดังขึ้นในหอพักอันเงียบสงบ:
"ฉันนึกว่าเธอจะเหมือนตอนเก้าขวบเนี่ย ตายก็ไม่ยอมพ่นยา"
เจียงหว่านจือชะงักไปชั่วครู่
เก้าปี?
เธอพิมพ์กลับไป:
[เจียงหว่านจือ: เก้าขวบอะไร?]
[ฮั่วถิงชวน: ตอนเธอเก้าขวบ สองบ้านเรากินข้าวด้วยกัน ลืมแล้วเหรอ?]
ฮั่วถิงชวนส่งข้อความตามมาอีกหลายข้อ