เจียงหว่านจือทนไม่ไหวจริงๆ จนต้องเอ่ยปาก
"เซี่ยจื้อ นายเป็นอะไรไป?"
เซี่ยจื้อหาวหวอด สายตาเลี่ยงไปทางอื่น
"คนเราก็ต้องเปลี่ยนกันบ้าง"
เจียงหว่านจือหัวเราะเย็น
"แต่การเปลี่ยนแปลงของนายมันก็มาถึงไวเกินไปหน่อยมั้ง"
เจียงหว่านจือไม่ได้ถามอะไรอย่าง "เขารังแกนายหรือเปล่า" ที่แบบว่าคำตอบมันเขียนอยู่บนหน้านายแล้ว
เธอรู้จักความภูมิใจของเซี่ยจื้อดีเกินไป
เธอเลยเปลี่ยนทิศทาง ถามเพียงว่า
"นายกับเหลียงซวี่ รู้จักกันมาก่อน?"
เซี่ยจื้อเงียบไปครู่หนึ่ง
"รู้จัก"
"สนิทกันมาก?"
"ก็แค่รู้จักกันมานานหน่อย"
ตอบได้อย่างเนียนกริบ ไม่มีช่องโหว่
เจียงหว่านจือยังคงจ้องเขม็ง
เซี่ยจื้อรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้เอาเปรียบยาก เลยจำใจเสริมอีกประโยค
"เมื่อก่อน…อยู่ในโรงเรียนเดียวกันมาก่อน"
เซี่ยจื้อไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อ สายตากวาดไปที่ข้อมือของเจียงหว่านจือ แล้วก็เปลี่ยนเรื่องอย่างชำนาญ
"เธอตกอันดับสองในบอร์ดดาวสาวประจำโรงเรียนแล้วนะ"
สีหน้าเจียงหว่านจือแตกทันที เกราะป้องกันพังครืน
"นายรู้ได้ยังไง?!"
"โจวเหย่ส่งภาพแคปหน้าจอในช่องสื่อสารไง"
เจียงหว่านจือรีบเปิดช่องสื่อสารของทีม 079
ไม่ผิด
โจวเหย่เจ้ากระบอกเสียงนั่น ส่งภาพแคปหน้าจออันดับเข้ามาในกลุ่มแล้ว
[โจวเหย่: ยินดีกับผู้บัญชาการเจียงที่คว้าอันดับสอง!]
[ถังหลี่: มีโบนัสไหม?]
[โจวเหย่: ไม่มี]
[ถังหลี่: งั้นก็จัดอันดับไปทำไมฟร่ะ]
เจียงหว่านจือหายใจเข้าลึกๆ
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอรู้สึกว่าคำพูดของถังหลี่มันเข้าท่าขนาดนี้ ชัดเจนสุดๆ
โจวเหย่ดูจะยังไม่หนำใจกับเรื่องวุ่นวายนี้ ยังคงส่งภาพแคปมาในกลุ่มไม่หยุด
[บอร์ดดาวเด่นประจำโรงเรียน อันดับ 12: เซี่ยจื้อ]
รูปภาพยังเป็นตอนที่ถูกแคปจากการแข่งรุ่นน้องในรอบโหมดเงียบตลอดเส้นทาง
เซี่ยจื้อหลับตาครึ่งเดียว พิงอยู่หน้าคอนโซล ใบหน้าเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายโลก