สมาชิกทั้งห้าคนของ 079 ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่มีใครขยับ
เหลียงซวี่ก็ไม่เร่งอะไร
ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอ่อนโยนและเอาใจใส่เหมือนเดิม ราวกับว่าเขาบังเอิญเจอน้องรุ่นน้องที่รู้จักกันมานานบนถนนแล้วก็เอ่ยปากขอความช่วยเหลือเล็กน้อยธรรมดาๆ สักอย่าง
"เดี๋ยวก่อน"
เสียงทุ้มต่ำและแข็งกระด้างตัดผ่านความเงียบ
ถังหลี่ทนไม่ไหวแล้วในที่สุด
เธอโกรธจัดอยู่แล้วจากเรื่องตอนบ่ายที่"หกเครื่องไม่ให้เครดิตแม้แต่หน่วยเดียว" บัดนี้ไอ้คนนี้ยังกล้าหน้าด้านๆ ยัดเครื่องมาให้อีกแปดเครื่องงั้นเหรอ?
ถังหลี่ยกตะเกียบโลหะในมือขึ้นกระแทกลงบนถาดอาหารอย่างแรง
เกิดเสียงดังแกร๊งแหลมใส
เหลียงซวี่หันหน้ามองเธอด้วยท่าทีอารมณ์ดี
"คุณถังมีอะไรหรือ?"
ถังหลี่หัวเราะเย็นเยียบ แล้วชี้มือไปที่เซี่ยจื้อ
"ตอนบ่ายหกเครื่อง"
"ตอนนี้แปดเครื่อง"
"รวมแล้วสิบสี่เครื่อง"
เธอมองตาของเหลียงซวี่ตรงๆ แล้วถามอย่างไม่เกรงใจ:"คุณตั้งใจจะจ่ายเครดิตให้เขาเท่าไหร่?"
เหลียงซวี่ดูจะไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่านักศึกษาใหม่จะกล้าพูดเรื่องเงินต่อหน้าธารกำนัลได้ตรงขนาดนี้
แต่เขาควบคุมอารมณ์ได้ดีเยี่ยม ความตกตะลึงในแววตาผ่านพ้นไปเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง
"ผมกับเซี่ยจื้อรู้จักกันมาหลายปีแล้ว"
"เพื่อนกันช่วยเหลือกันเล็กๆ น้อยๆ บางครั้ง ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้ละเอียดขนาดนั้น พูดเรื่องเงินมันทำให้หงุดหงิด"
ถังหลี่ฟังแล้วขำ