รอบที่สาม การแข่งขันกู้ภัย
กฎง่ายมาก ตรงไปตรงมา
สนามแข่งขันเป็นเขตภัยพิบัติรุนแรงจำลองขนาดใหญ่
ภายในเต็มไปด้วยผู้บาดเจ็บจำลองที่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือกระจายอยู่ทั่ว
สองทีมเข้าสู่สนามพร้อมกัน
ฝ่ายหนึ่งต้องรีบนำผู้บาดเจ็บกลับเข้าสู่เขตปลอดภัยเพื่อเก็บคะแนนให้ทันอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็ต้องหาทุกวิถีทางขัดขวางไม่ให้อีกฝ่ายช่วยคน
ไม่มีอะไรซับซ้อน
สู้กันที่ความเร็วและความแข็งแกร่งจริงเท่านั้น
บริเวณเตรียมตัวก่อนแข่งขัน
เจียงหว่านจือยืนอยู่ตรงหน้าโจวเหย่ คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น
เธอรู้ดีเกินไปว่าคนบ้านหน้าอกหนาคนนี้มีนิสัยเสียอะไร
บนดาวร้าง เขาเกือบจะพาทั้งทีมเข้าไปอยู่ในปากของสัตว์ร้ายดวงดาวระดับนายพลเพียงเพราะอยากช่วยคน
"โจวเหย่"
เจียงหว่านจือจ้องตาเขา น้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"เดี๋ยวเข้าสนามไปแล้ว นายฟังฉันให้ดี"
"หน้าที่ของนายคือยืนแนวหน้า ปกป้องพื้นที่ยิงของถังหลี่กับเผยหลินชวน"
"อย่าไปยุ่งเรื่องอื่น อย่าเห็นสัญญาณขอความช่วยเหลือแล้วพุ่งเข้าใส่ ได้ยินไหม?"
โจวเหย่ตีอกตัวเองดังโครม ๆ
ยิ้มกว้างจนเห็นฟันจนสุดปาก
"วางใจได้ครับ ผู้บัญชาเจียง!"
"ผมเชื่อฟังคุณหมด! คุณชี้ไปทางไหนผมตีไปทางนั้น ไม่หลุดไปไหนแน่นอน!"
เจียงหว่านจือมองท่าทางมั่นอกมั่นใจของเขา ก็ถอนหายใจโล่งอกเบา ๆ
"เอาล่ะ เตรียมตัวเข้าสนาม"
ห้านาทีต่อมา
การแข่งขันเริ่มอย่างเป็นทางการ
หุ่นยนต์ต่อสู้ห้าเครื่องคำรามพุ่งเข้าไปในเขตภัยพิบัติจำลอง
ที่นี่คือป่าหินเหล็กที่พังทลาย เต็มไปด้วยซากปรักหักพังที่ยังคุกรุ่นและควันดำหนาทึบ
ช่วงเปิดเกมทุกอย่างราบรื่น
เผยหลินชวนยึดจุดสูงสุด ถังหลี่เลื้อยอยู่ปีกข้าง
โจวเหย่ยกโล่ดำหนาใหญ่ยืนนิ่งเป็นปราการอยู่แนวหน้าสุด
ขบวนทัพรักษาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
แต่ทว่า
ความสมบูรณ์แบบนี้ คงอยู่ได้ไม่ถึงห้านาที
"ตี๊ด — ตี๊ด — ตี๊ด —"
ภายในอาคารร้างทางขวามือ จู่ ๆ ก็สว่างวาบด้วยสัญญาณขอความช่วยเหลือสีแดงอันเร่งด่วน
พร้อมกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วเบาที่จำลองขึ้นมา
ดวงตาของโจวเหย่แดงก่ำทันที
สายใยที่ชื่อว่า "สติ" ในหัวของเขา เปรี๊ยะ! ขาดสะบั้น
"มีคนติดอยู่!"
โจวเหย่ตะโกนก้อง