บ่ายสองโมงของวันรุ่งขึ้น
โรงเรียนนายร้อยที่หนึ่ง สนามยิงปืนระยะประชิดใต้ดิน
นี่คือคลาสปฏิบัติการยิงปืนพื้นฐานอย่างเป็นทางการครั้งแรกของนักเรียนปีหนึ่ง
ในอากาศอบอวลไปด้วยเสียงปืนอันใสกังวานและกลิ่นดินปืนจางๆ
เจียงหว่านจือยืนอยู่หน้าฐานยิงที่เจ็ด มือทั้งสองข้างจับปืนพกมาตรฐานของกองทัพสีเทาเงิน ดวงตาหลังแว่นนิรภัยหรี่ลงเล็กน้อย
เธอไม่เคยจับปืนจริงมาก่อน นี่เป็นครั้งแรก
"ปัง! ปัง! ปัง!"
กระสุนสามนัดแรกพุ่งออกจากลำกล้อง
บนเป้าเคลื่อนที่อิเล็กทรอนิกส์ที่อยู่ห่างออกไปห้าสิบเมตรตรงหน้า ตัวเลขสีแดงสดสามตัวกระเด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
[10 วง]
[10 วง]
[9.9 วง]
เพื่อนร่วมชั้นสองสามคนที่อยู่ข้างๆ เหลือบมองฐานยิงของเธอ แล้วอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงอุทานเบาๆ
"โว้ย! คุณหนูเจียงนี่ยิงปืนเก่งใช่อยู่นะ!"
"สามนัดแรกเกือบเต็มสิบทั้งนั้น นี่มันร่างกายระดับอีพลัสเหรอ?"
แต่ทว่า ความเท่อยู่ได้ไม่ถึงสามวินาที
สมองของเจียงหว่านจือสามารถคำนวณวิถีการเคลื่อนที่ของเป้า แรงต้านลม และจุดยิงที่เหมาะสมที่สุดได้ในชั่วพริบตา
แต่แขนทั้งสองข้างที่ขาดการฝึกความแข็งแรงของเธอ กลับแบกรับแรงถีบกลับที่ต่อเนื่องกันไม่ไหว
เริ่มตั้งแต่นัดที่เจ็ด
ข้อมือของเธอเริ่มปวดเมื่อย ฝ่ามือเริ่มชา
"ปัง! ปัง! ปัง!"
[8.5 วง]
[7.1 วง]
[6.2 วง]
ยิงครบยี่สิบนัด
หน้าจออิเล็กทรอนิกส์คำนวณคะแนนรวมออกมา
[คะแนนรวม: 81 คะแนน]
ในบรรดานักเรียนกว่าสี่สิบคนของทั้งห้อง ถือว่าอยู่ในระดับกลางๆ ค่อนไปทางบน
เจียงหว่านจือวางปืนลง สะบัดข้อมือที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย ท่าทางห่อเหี่ยวลงไปบ้าง
สมองเข้าใจแล้ว แต่ร่างกายตามไม่ทัน
ความรู้สึกที่รู้ชัดว่าเป้าหมายวิ่งไปทางไหน แต่ปลายกระบอกปืนกลับถูกความเมื่อยล้าของกล้ามเนื้อถ่วงให้ช้าครึ่งจังหวะแบบนี้ มันทรมานจริงๆ
ระหว่างนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเข้าสนามยิงปืน
ฮั่วถิงชวนนำนายทหารคุ้มกันสองนาย เดินผ่านช่องทางเข้ามาในเขตยิงปืน