ห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ศูนย์ฟื้นฟูร่างกายที่สามแห่งดาวหลวง
ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างเบามือ
เฉิงชิงหลานสวมรองเท้าผ้าใส่สบายพื้นเรียบ เดินเข้ามาแล้วหยุดอยู่หน้าเตียงผู้ป่วย
บนเตียง สวี่จือเวยสวมหน้ากากช่วยหายใจ ใบหน้าซีดขาว นอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่ม
บนขอบหน้าต่างวางแก้วมักรูปแมวอ้วนขี้เหร่ใบเดิมที่ถูกล้างจนสีเก่าซีดจาง ส่วนตู้ข้างเตียงตั้งภาพถ่ายหมู่ใบหนึ่งไว้
ฮั่วถิงชวนในชุดเครื่องแบบโรงเรียนนายร้อยทำหน้าเคร่งขรึมหล่อเหลา ข้างกายมีหญิงสาวยิ้มตาหยี ใช้มือบีบเนื้อใต้คางของเขา
แพทย์เจ้าของไข้ถือแผ่นประวัติการรักษาเดินตามมาด้านหลัง “คุณนายฮั่ว”
เฉิงชิงหลานก้มมองใบหน้าของหญิงสาว น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ช่วงนี้เธอเป็นยังไงบ้าง”
“เหมือนเดิมครับ ยังอยู่ในภาวะโคม่า” แพทย์พลิกดูบันทึกการเฝ้าติดตามอาการ “แต่ยาระยะแรกที่คุณฮั่วนำมาก่อนหน้านี้ ฉีดต่อเนื่องไปสามครั้งแล้ว ปฏิกิริยาทางระบบประสาทเริ่มดีขึ้นเล็กน้อยครับ”
เปลือกตาของเฉิงชิงหลานกระตุกวูบหนึ่ง เมื่อนึกถึงเรื่องที่ลูกชายทำลงไปเพื่อยานี้ ข้อนิ้วก็อดขยุ้มสายกระเป๋าหนังแน่นขึ้นไม่ได้
“แล้ว…ยาระยะต่อไปล่ะ ถิงชวนไม่อยู่แล้ว ทางนั้นคงไม่มีทางส่งยามาได้อีก ถ้าขาดยา เธอจะไม่มีวันฟื้นขึ้นมาเลยหรือเปล่า”
แพทย์รีบปิดแฟ้มลงแล้วอธิบายทันที
“คุณนายฮั่ว ผมกำลังจะรายงานเรื่องนี้พอดีครับ”
“เมื่อเช้านี้ ยาระยะต่อไปของขั้นที่สองส่งถึงห้องเก็บยาแช่เย็นพิเศษของโรงพยาบาลแล้วครับ”
“มีทั้งหมดเก้าหลอด เติมมาให้ครบในคราวเดียวครับ”
เฉิงชิงหลานชะงักงันไปทั้งตัว แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ส่งมาถึงแล้วหรือ เป็นยาที่ถิงชวนส่งมาก่อนหน้านี้หรือเปล่า”
แพทย์ส่ายหน้า “ไม่ใช่ครับ ตอนพันตรีฮั่วมาเยี่ยมที่โรงพยาบาลครั้งสุดท้าย ยาชุดนี้ยังไม่มีข่าวเลย ตอนนั้นท่านดูร้อนใจมาก แค่กำชับให้พวกเราประคองอาการด้วยปริมาณยาสามครั้งแรกไปก่อน”