เขตป้องกันภัยทางอากาศ B7 มีคนแน่นขนัดไปหมด
นักเรียนปีหนึ่ง เจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนที่ถูกส่งตัวมาชั่วคราว และผู้บาดเจ็บเล็กน้อย ต่างเบียดเสียดกันอยู่ในที่กำบังใต้ดินแห่งนี้
เจียงหว่านจือเดินตามร้อยโทเข้ามา ร้อยโทไปส่งมอบเวรป้องกัน ส่วนเธอหามุมริมกำแพงแล้วนั่งลงเอง
ตอนนี้สิ่งที่เธออยากรู้ที่สุดคือลุงเฉินเป็นอะไรหรือเปล่า
นักเรียนปีหนึ่งหลายคนข้าง ๆ แอบมองเธออยู่ตลอด
หญิงสาวผมสั้นคนหนึ่งกดเสียงลง
“ใช่เธอหรือเปล่า?”
นักเรียนชายอีกคนขยับเข้าไปใกล้
“เจียงหว่านจือ?”
คนที่สามมองอยู่สองครั้ง ก่อนจะแค่นเสียงเยาะ
“ใช่เธอนั่นแหละ”
เจียงหว่านจือพิงกำแพง ไม่สนใจพวกเขา
แต่เสียงทางนั้นกลับดังขึ้นเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คิดจะหลบเลี่ยงเธอเลย
หญิงสาวที่ชื่อเซวียถงขึ้นเสียงทันที
“เธอไม่ใช่ถูกขังอยู่ในเขตควบคุมหรอกหรือ?”
คนข้าง ๆ รีบรับคำ
“สถานการณ์แบบนี้ยังปล่อยออกมาได้อีกเหรอ?”
เจียงหว่านจือยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไร
เซวียถงหัวเราะเยาะ น้ำเสียงประชดประชัน
“ดวงดีจริง ๆ นะ”
“รุ่นพี่ปีสามปีสี่ข้างนอกเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อรักษาแนวป้องกัน ส่วนพวกเราต้องหวาดผวารอความตายอยู่ที่นี่ แต่เธอกลับสบายดี ถูกขังอยู่ในเขตควบคุมแท้ ๆ ยังปลอดภัยกว่าใครเสียอีก”
นักเรียนชายอีกคนเบ้ปาก
“บ้านเธอรวยนี่นา คุณเทียบได้เหรอ? ถ้าเกิดเรื่องขึ้นจริง คนแรกที่กองทัพคุ้มกันหนีเอาชีวิตรอดอาจเป็นเธอก็ได้”
เจียงหว่านจือคร้านจะสนใจ
ข้างนอกกำลังสู้รบ ทุกคนตึงเครียดกันไปหมด เธอไม่มีอารมณ์จะมาทะเลาะที่นี่
แต่บางคนกลับไม่คิดจะหยุดง่าย ๆ
นักเรียนชายที่ชื่อว่าติงเห่าลุกขึ้นยืนกะทันหัน พลางโบกมืออย่างเสแสร้ง
“เอาละ พวกคุณพูดกันให้น้อยลงหน่อย”
แต่คำพูดประโยคถัดมา เขากลับเน้นเสียงเป็นพิเศษ
“ถึงยังไงตอนนี้เธอก็เป็นแค่ผู้ต้องสงสัย”
พอคำว่า “ผู้ต้องสงสัย” หลุดออกมา เสียงหัวเราะเยาะก็ดังขึ้นรอบวงทันที
“ใช่ ๆ ยังไม่ได้ตัดสินว่ามีความผิดสักหน่อย”
“ทำไมศัตรูถึงเลือกบุกโรงเรียนนายร้อยที่หนึ่งวันนี้พอดี พวกเราอย่าเดาสุ่มไปเองเชียว”