ศูนย์ฟื้นฟูระบบประสาทแห่งที่ 3 ของดาวหลวง
ภายในห้องผู้ป่วย
หมอเพิ่งวัดข้อมูลคลื่นสมองชุดสุดท้ายให้สวี่จือเวยเสร็จ ประตูก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง
พยาบาลเวรหน้าซีดเผือดยืนหอบอยู่ที่ประตู “คุณฮั่ว! ดูข่าวเร็ว! เปิดข่าวเดี๋ยวนี้!”
จอภาพสาธารณะพร้อมเสียงสัญญาณเตือนแหลมบาดหู ถูกการแพร่ภาพข่าวสงครามระดับสูงสุดยึดพื้นที่บนจอทั้งหมดในทันที
ตัวอักษรสีแดงชาดแสบตากะพริบวูบวาบอยู่กลางจอ
【กองเรือจู่โจมหลักของจักรวรรดิข้ามแนวหยุดยิงแล้ว!】
【โรงเรียนนายร้อยที่หนึ่งถูกโจมตีแบบเจาะจงบริเวณรอบนอก ทั้งโรงเรียนเข้าสู่การป้องกันระดับหนึ่ง!】
ในภาพ โล่พลังงานเหนือโรงเรียนนายร้อยที่หนึ่งกำลังรับฝนเพลิงที่โหมกระหน่ำลงมาจากฟ้า หอสังเกตการณ์หลายแห่งบนพื้นดินมีควันดำหนาทึบพวยพุ่งขึ้นมา
แฟ้มประวัติผู้ป่วยในมือแพทย์เจ้าของไข้แทบหล่นลงพื้น “โรงเรียนนายร้อยที่หนึ่ง... นั่นไม่ใช่หน่วยที่คุณประจำอยู่หรือ?!”
ฮั่วถิงชวนยืนอยู่หน้าเตียงผู้ป่วย ดวงตาทั้งสองข้างจ้องตราประทับเวลาที่มุมขวาล่างของจอเขม็ง
【23:06】
เมื่อมองมุมที่ขีปนาวุธระลอกแรกของศัตรูพุ่งเข้ามา จุดบอดของการป้องกันทางอากาศ และกองร้อยเคลื่อนที่หลายกองที่ควรมาถึงบริเวณรอบโรงเรียนนายร้อยภายในสิบนาที แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา
กระดูกทั่วร่างของฮั่วถิงชวนพลันแข็งทื่อ
“เป็นไปไม่ได้...”
เขาคำรามต่ำ ๆ กับตัวเองในใจ
ก่อนหน้านี้ สิ่งที่เขาส่งมอบไปก็แค่ตารางการเคลื่อนกำลังตามปกติบริเวณชายแดนกับตารางผลัดเปลี่ยนกำลังรอบนอกเท่านั้น
ในนั้นไม่มีข้อมูลสำคัญอะไรเลย
เขาหลอกตัวเองมาตลอดว่านั่นเป็นเพียงตารางเวรที่ไม่สลักสำคัญ อีกฝ่ายเอาไปได้มากสุดก็แค่ใช้จำลองภาพรวมแนวป้องกันชายแดนเท่านั้น
แต่ตอนนี้ กระสุนปืนใหญ่เหล่านั้นกลับตกลงข้างอาคารที่เขาทำงานอยู่ทุกวัน