เขตควบคุมใต้ดิน
เจียงหว่านจือนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็ก เคาะโต๊ะเล่นด้วยนิ้วอย่างเบื่อหน่าย
ทหารเวรหนุ่มสองนายที่รับหน้าที่เฝ้ายามยืนถือปืนอยู่ข้างประตู หลังตรงแน่ว
เจียงหว่านจือเอียงคอ เคาะโต๊ะเบา ๆ “เจ้าหน้าที่ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”
ทหารเวรหนุ่มเหลือบมองเธอ สีหน้าเคร่งขรึม “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความลับสำคัญของคดี ไม่สามารถเปิดเผยได้”
“ใครถามเรื่องคดีกันล่ะ” เจียงหว่านจือกลอกตา “ฉันแค่อยากรู้ว่าช่วงดึกที่เขตควบคุมของเรามีของว่างให้ไหม”
มุมปากทหารเวรกระตุก “...นักเรียนเจียง ตอนนี้คุณเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีความลับที่ทั้งโรงเรียนจับตาดูเป็นพิเศษ”
“ผู้ต้องสงสัยในคดีความลับแล้วจะไม่หิวหรือไง” เจียงหว่านจือโต้กลับอย่างมีเหตุผล “ผู้ต้องสงสัยก็เป็นคนเหมือนกัน ระเบียบว่าด้วยการปฏิบัติต่อผู้ต้องสงสัยอย่างมีมนุษยธรรมของสหพันธรัฐไม่มีข้อนี้เหรอ”
ทหารผ่านศึกวัยมากกว่าที่อยู่ข้าง ๆ กลั้นไม่ไหว หลุดหัวเราะพรืดออกมา “เที่ยงคืนจะมีเสบียงทหารแบบบรรจุเดี่ยวส่งมาให้ทุกคน”
ดวงตาเจียงหว่านจือเป็นประกาย “มีเนื้อไหม”
ทหารผ่านศึกตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “เจลสารอาหารสังเคราะห์แบบอัดแน่น รสดั้งเดิม”
สีหน้าเจียงหว่านจือพลันเหี่ยวลง “เอาเถอะ ทำเหมือนฉันไม่ได้ถามก็แล้วกัน”
ทหารเวรหนุ่มส่ายหน้า คิดในใจว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงคนนี้ใจกล้าเสียจริง ถูกขังอยู่ที่นี่เพราะต้องสงสัยว่าสมคบคิดกับประเทศศัตรูแท้ ๆ ยังมีแก่ใจมาคิดเรื่องของว่างกลางดึกอีก
“ตูม——!!!!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง อาคารใต้ดินทั้งหลังก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า!
แก้วน้ำสเตนเลสบนโต๊ะกระเด็นปลิวออกไป กลิ้งกระทบพื้นเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง
เจียงหว่านจือแทบไม่ได้คิดอะไร ทั้งตัวดีดขึ้นจากเก้าอี้ราวกับติดสปริง ตะโกนเสียงกร้าวออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า
“หลบหลังมุมอับ! หมอบลง!!”
ทหารเวรสองนายในห้องถูกเธอตะโกนใส่จนงงไปหมด