รอยยิ้มบนใบหน้าของเหลียงซวี่หยุดชะงักลงในที่สุด
แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีสั้น ๆ แต่ความมืดมนที่วาบผ่านในแววตาของเขานั้น ถูกเจียงหว่านจือซึ่งยืนอยู่ใกล้ที่สุดจับไว้ได้อย่างชัดเจน
ไหล่ที่ตึงเครียดของถังหลี่ผ่อนคลายลงทันที
มุมปากของเธอเชิดขึ้นสูงในทันใด
โจวเหย่เป็นคนใจตรง ไม่สามารถอดกลั้นได้ จึงตะโกนออกมาตรง ๆ ว่า
"พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกสิ!"
"ฉันยังคิดว่าเป็นเรื่องยากลำบากอะไรใหญ่โต! งานที่รับมาเองก็ต้องทำเอง นี่มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุดไม่ใช่หรือไง!"
เซี่ยจื้อได้ยินคำพูดของโจวเหย่ ก็ชะงักไปเล็กน้อย
ที่แท้ ในสายตาของคนปกติทั่วไป
การปฏิเสธ เป็นเรื่องปกติธรรมดาเช่นนี้เอง
เขาก้มหน้าลง แล้วก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เหลียงซวี่เป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้ง ไม่ได้แสดงความโกรธออกมาบนใบหน้าทันที
กลับเป็นเพื่อนร่วมชั้นปีสามที่เดินมาด้วยกันคนหนึ่ง ที่อดไม่ได้ที่จะกระโดดออกมา
คนผู้นี้ชื่อเส้าเหวิน ปกติแล้วในคณะ เขาสนิทกับเหลียงซวี่มากที่สุด ความสัมพันธ์ดีมาก
เขารู้ดีว่าก่อนหน้านี้เซี่ยจื้ออยู่ในสถานะที่ต่ำต้อยต่อหน้าเหลียงซวี่แค่ไหน
ได้ยินว่าเซี่ยจื้อกล้าปฏิเสธต่อหน้าธารกำนัล ใบหน้าของเส้าเหวินก็มืดลงทันที
"เซี่ยจื้อ"
เส้าเหวินเดินเข้ามาข้างหน้า น้ำเสียงเยาะเย้ย
"พี่เหลียงเคยดูแลนายเป็นอย่างดีมาก่อน ตอนนี้ให้ช่วยเรื่องเล็กน้อยนิดหน่อย มันเป็นอะไรไป?"
"เพิ่งจะไปคว้าแชมป์น้องใหม่มากับคนอื่น ก็เริ่มวางท่าไม่รู้จักคนแล้วหรอ?"
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา
นิ้วที่เพิ่งจะคลายออกของเซี่ยจื้อ ก็ค่อย ๆ กำแน่นเป็นหมัดอีกครั้ง
ถังหลี่ก้าวเท้าออกมาข้างหน้าทันที
ถึงแม้ดาบใหญ่จะไม่ได้พกติดตัวมา แต่ท่าทางดุดันราวกับเสือ
"นายกล้าพูดสิ่งที่เพิ่งปล่อยออกจากปากเมื่อกี้นี้ออกมาอีกครั้งไหม?"
โจวเหย่ก็ยืนตัวตรงขึ้นมาเช่นกัน