เช้าวันรุ่งขึ้น
เรื่องวุ่นวายเมื่อวานดูเหมือนจะถูกสายลมในคืนเดียวพัดพาไปจนหมดสิ้น
เซี่ยจื้อกอดโต๊ะหลับต่อตามปกติ ถังหลี่เช็ดดาบใหญ่ของเธอตามปกติ ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องของเหลียงซวี่อีก
ชีวิตดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ร่องรอยเดิม
เจียงหว่านจือเพิ่งออกมาจากหอพัก เตรียมจะไปเรียน
นาฬิกาสื่อสารส่วนตัวบนข้อมือของเธอก็สั่นอย่างบ้าคลั่งทันที
เหลือบมอง
เป็นพ่อบ้านหลิน
ปฏิกิริยาแรกของเจียงหว่านจือ คือคิดว่าปู่เจียงเฮ่อเนียนที่อยู่ไกลบนดาวหลวงคงจะมาเช็คว่าเธออยู่โรงเรียนนายร้อยเป็นอย่างไรบ้าง
เธอรับสาย แล้วโจมตีก่อนทันที ปิดปากเขาเสียก่อน:
"ลุงหลิน ขอพูดก่อน"
"ช่วงนี้หนูไม่ได้ก่อเรื่อง"
"ไม่ได้มีเรื่องกับใคร ไม่ได้โดดเรียน แล้วก็ไม่ได้คิดจะซื้อโรงเรียนด้วย"
"สองวันนี้หนูใช้ไปแค่หนึ่งล้านสตาร์คอยน์เอง ถือว่าประหยัดมาก"
ปลายสาย พ่อบ้านหลินเงียบไปอย่างน่าประหลาดสองวินาที
จากนั้น ก็มีเสียงถอนหายใจอย่างหนักแน่นดังมา
"คุณหนู"
"ท่านประธานสั่งให้ผมแจ้งเรื่องหนึ่งกับคุณหนู"
"คุณชายฮั่วถิงชวน จะมาถึงโรงเรียนนายร้อยที่หนึ่งในเช้าวันนี้"
เจียงหว่านจือก้าวเท้าที่กำลังเดินไปข้างหน้า หยุดชะงักทันที
"ใครนะ?"
พ่อบ้านหลินเงียบไปครู่หนึ่ง
"คู่หมั้นของคุณหนู"
เจียงหว่านจือ:"……"
ชั่วขณะนั้น ความทรงจำอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ในสมองส่วนลึกของร่างเดิม ถูกดึงออกมาด้วยชื่อนี้ในที่สุด
ฮั่วถิงชวน
อายุยี่สิบห้าปี
พันตรีแห่งกองทัพสหพันธรัฐ
อัจฉริยะที่โดดเด่นและเฉิดฉายที่สุดในรุ่นหนุ่มของตระกูลฮั่ว
ตระกูลฮั่วกับตระกูลเจียงถือเป็นเพื่อนกันหลายชั่วอายุคน ตอนที่เจียงหว่านจือยังเด็กมาก ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็ได้ตกลงหมั้นหมายกันด้วยวาจาไว้แล้ว