“ฉงปา จากที่เห็นตอนนี้ ดูแล้วคงเป็นอย่างที่เปียวเอ๋อร์พูดไว้ไม่ผิด คนผู้นี้แซ่หลินเป็นผู้ตรวจการจากยุคหลังจริง ๆ ก็เป็นได้ เจ้าดูสิ ทั้งสิ่งของในมือเขาและสถานที่ที่เขาอยู่ สำหรับพวกเราแล้ว สิ่งไหนบ้างที่ไม่แปลกใหม่? พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อนเลยสักอย่าง” มาหวงโฮ่วเอ่ยขึ้น
จูเปียวกล่าวเสริมว่า “ใช่แล้ว เสด็จพ่อ อย่าเพิ่งพูดถึงกล่องสีดำในมือเขาเลย เอาแค่สถานที่ที่เขาอยู่ตอนนี้ ของตกแต่งพวกนั้น หรือจะเรียกว่าเครื่องเรือนก็ได้ เห็นชัดว่าเป็นสิ่งที่ต้าหมิงของพวกเราไม่มีทางมีได้”
“ไม่รู้เหมือนกันว่ายุคหลังที่ผู้ตรวจการหลินอยู่ ห่างจากยุคของพวกเราตอนนี้ไปกี่ปีแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จูหยวนจางก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ใครก็ได้ มาจัดที่นั่งให้ วันนี้ข้าจะนั่งอยู่ตรงนี้ดูให้รู้กันไปเลยว่าเจ้าหนุ่มนี่มาจากยุคหลังจริงหรือไม่”
ไม่นาน ทหารองครักษ์ก็ยกเก้าอี้มาวางไว้หน้าประตูท้องพระโรงเฟิ่งเทียน จูหยวนจาง จูเปียว และมาหวงโฮ่วนั่งลง
ส่วนเหล่าขุนนางที่อยู่เบื้องล่าง ต่างนั่งกับพื้น
“ติ๊ง!”
“เนื่องจากโฮสต์กลับมายังยุคหลังแล้ว ระบบกำลังจะมอบหมายภารกิจที่เกี่ยวข้อง”
เสียงระบบดังขึ้นในหัวอีกครั้ง
เขาชะงักไปเล็กน้อย “ภารกิจ? ภารกิจอะไร?”
“ระบบกำลังจะพาบุคคลจากยุคโบราณคนหนึ่งมายังยุคปัจจุบัน โปรดเตรียมตัวต้อนรับ การต้อนรับจะใช้เวลา 7 วัน หลังจากเสร็จสิ้น โฮสต์จะได้รับรางวัล”
“คนโบราณ? มายุคปัจจุบัน? ใคร? รางวัลอะไร?”
หลินเฉินงุนงง ถามติดกันหลายคำถาม
ทันใดนั้น หน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
มีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็นหน้าต่างนี้ มันไม่ได้แสดงอยู่บนม่านฟ้า
บนหน้าต่างมีข้อมูลของคนคนหนึ่งปรากฏขึ้น: หลานจิ่น บุตรสาวของหลานอวี้ มาจากต้าหมิงปีที่ 10 แห่งรัชศกหงอู่ อายุ 18 ปี ระบบได้ส่งคำเชิญไปแล้ว คาดว่าจะมาถึงในอีก 30 วินาที
หลานจิ่น?
ลูกสาวของหลานอวี้?
หลินเฉินชะงักไปอีกครั้ง
แม้เขาจะเคยเป็นผู้ตรวจการอยู่ในราชสำนักสมัยหงอู่นาน 2 ปี แต่ก็ไม่ได้สนิทกับหลานอวี้นัก อย่างมากก็แค่เคยพบกันตอนเข้าเฝ้า ไม่ได้พูดกันสักกี่คำ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลูกสาวของอีกฝ่าย
เขาไม่เคยเห็นนางด้วยซ้ำ
อีกอย่าง หลานอวี้ในปีที่ 10 แห่งรัชศกหงอู่ยังไม่ได้รับบรรดาศักดิ์โหว ตอนนี้น่าจะยังดำรงตำแหน่งผู้ช่วยกรมบัญชาการทหารขั้นสาม ยังไม่มีบรรดาศักดิ์ติดตัว
“เสียงอะไร? ยุคหลังอะไร?”
ในเวลาเดียวกัน ที่เรือนของหลานอวี้ในราชวงศ์หงอู่ หลานจิ่นเพิ่งตื่นจากหลับใหลในห้องนอน นางสวมเสื้อผ้าแล้ว แต่ยังไม่ได้ออกจากห้อง จึงไม่รู้ว่ามีม่านฟ้าปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
เสียงในหัวทำให้นางงุนงง ตรงหน้าปรากฏหน้าต่างบานหนึ่ง นางยังสะลึมสะลืออยู่จึงเลือกเดินทางไปที่นั่น
วินาทีถัดมา มิติสั่นไหวเล็กน้อย ร่างของหลานจิ่นก็หายไปจากที่เดิม
ความรู้สึกเหมือนร่างไร้น้ำหนักแผ่ไปทั่วทั้งตัว จากนั้นหลานจิ่นก็หมดสติไป แต่เพียงชั่วขณะเท่านั้น
เมื่อสายตากลับมาชัดเจนอีกครั้ง นางก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในสถานที่แปลกประหลาด ซึ่งก็คือบ้านของหลินเฉิน
“เจ้า... เจ้าเป็นใคร? เหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่กะทันหัน?”
นางนิ่งงันไปครู่หนึ่งกว่าจะได้สติ สายตาจับจ้องหลินเฉินอย่างระแวดระวัง
“อย่าเพิ่งตกใจ ข้าชื่อหลินเฉิน เป็นผู้ตรวจการแห่งราชสำนักสมัยหงอู่... เอ่อ ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว”
หลินเฉินได้แต่จนใจ ระบบนี่ก็จริง ๆ เลย บอก 30 วินาทีก็ 30 วินาทีเป๊ะ ไม่ให้เวลาเตรียมตัวเพิ่มสักนิด
“จิ่นเอ๋อร์? นั่นจิ่นเอ๋อร์ใช่หรือไม่?”
ตอนนี้หลานอวี้จ้องม่านฟ้าเขม็ง พอเห็นหลานจิ่นปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าหลินเฉินกลางอากาศ เขาก็อดร้องออกมาไม่ได้
“หลานอวี้ นั่นหลานจิ่นลูกสาวเจ้าใช่หรือไม่?” จูหยวนจางถามอย่างประหลาดใจ พร้อมเรียกหลานอวี้เข้ามาใกล้
จูหยวนจางเคยพบหลานจิ่นมาหลายครั้ง ตอนแรกจึงรู้สึกคุ้นหน้าเช่นกัน
“ทูลฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ใช่แล้ว นั่นหลานจิ่นบุตรสาวของกระหม่อม” หลานอวี้ประสานมือคารวะตอบอย่างนอบน้อม
พอพูดจบ ทั้งบริเวณก็พลันฮือฮา ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด
ขณะเดียวกัน บนม่านฟ้า หลานจิ่นขมวดคิ้ว จ้องหลินเฉินแล้วถามต่อว่า “เจ้าเป็นผู้ตรวจการในราชสำนักหรือ? ที่บอกว่าตอนนี้ไม่ใช่แล้วหมายความว่าอย่างไร? ไม่สิ เรื่องนั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือที่นี่ที่ไหน? เหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่กะทันหัน?”
“ที่นี่...”
หลินเฉินลูบคาง แล้วเรียบเรียงความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ที่นี่คือยุคหลัง ปี 2026 ถ้านับจากต้าหมิง... ขอข้าคิดก่อน อืม ปีที่ 10 แห่งรัชศกหงอู่คือปี 1377 ตอนนี้ปี 2026 ก็แปลว่าห่างจากยุคหงอู่ปีที่ 10 ที่เจ้าอยู่ 649 ปี”
“649 ปี?”
หลานจิ่นนิ่งอึ้ง “นี่... เป็นไปได้อย่างไร?”
ไม่ใช่แค่นางเท่านั้น ตอนนี้ผู้คนในราชวงศ์หงอู่ต่างพากันตะลึงงัน
แม้แต่ลูกสาวของหลานอวี้ก็ยังไปยุคหลังได้
และในที่สุด พวกเขาก็ยืนยันเรื่องหนึ่งได้แล้ว
หลินเฉินเป็นคนจากยุคหลังจริง ๆ แถมจากวิธีนับปีที่เขาบอกเมื่อครู่นี้ ยุคหลังที่เขาอยู่ห่างจากต้าหมิงถึง 649 ปี!
“ส่วนเหตุผลที่เจ้ามาที่นี่... คิดเสียว่าเป็นการเดินทางเที่ยวหนึ่งก็แล้วกัน แค่เดินทางมาเที่ยว อืม ข้าใช้วิธีบางอย่างเรียกเจ้ามาที่นี่”
พูดจบ หลินเฉินก็ถามระบบในหัวว่า “ระบบ ที่ให้ฉันต้อนรับเธอนี่ ตกลงต้องพาเธอไปทำอะไรบ้าง?”
“ไม่มีข้อกำหนดเฉพาะ โฮสต์เพียงต้อนรับนางเป็นเวลา 7 วัน จะทำอะไรก็ได้ เมื่อครบ 7 วัน ระบบจะส่งนางกลับไปยังยุคเดิม และมอบรางวัลให้โฮสต์ในตอนนั้น”
“ทำอะไรก็ได้เลยเหรอ?”
หลินเฉินพยักหน้า ก่อนจะถามอีกว่า “รางวัลอะไร?”
“รางวัลประจำคือเงินสด 10 ล้าน รางวัลเพิ่มเติมสุ่มตามระบบ”
10 ล้าน!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเฉินก็ยินดีขึ้นมาทันที
เพิ่งกลับมาก็ได้เงิน 10 ล้านแล้ว ตอนนี้ระบบยังให้เขาต้อนรับหลานจิ่น 7 วัน พอจบภารกิจอีก 7 วันก็จะได้เงินอีก 10 ล้าน!
รวมกันก็เป็น 20 ล้าน
พูดตามตรง เงินมากขนาดนี้ สำหรับคนธรรมดาอย่างเขา ใช้ทั้งชาติก็ยังใช้ไม่หมด
ส่วนรางวัลเพิ่มเติมคืออะไร?
ระบบบอกว่าสุ่ม แบบนี้ก็คงต้องรอถึงตอนนั้นถึงจะรู้
“ติ๊งต่อง!”
ขณะนั้นเอง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ทำให้หลานจิ่นสะดุ้ง
หลินเฉินเอ่ยว่า “อย่าตกใจ เจ้าอยู่ตรงนี้ อย่าเพิ่งขยับ”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกไป
ที่ประตูติดกล้องวงจรปิดซึ่งเชื่อมกับกริ่งไว้ในเครื่องเดียวกัน เขากดปุ่มดู พอเห็นว่าเป็นพนักงานส่งอาหารก็เปิดประตู
“สวัสดีครับ นี่อาหารที่คุณสั่งครับ ทั้งหมด 6 ร้าน ออร์เดอร์อยู่กับผมครบแล้ว” พนักงานส่งอาหารพูดพลางเปิดกล่องเก็บอาหารแล้วหยิบของออกมา
“โอเค ขอบคุณครับ”
หลินเฉินยิ้มรับ แล้วรับถุงอาหารจากอีกฝ่ายมาทีละถุง
เมื่อปิดประตูเรียบร้อย เขาก็นำอาหารไปวางบนโต๊ะ
“นี่คือ... อาหารหรือ?”
หลานจิ่นเดินเข้ามาใกล้อย่างสงสัย พอได้กลิ่นหอมก็กลืนน้ำลาย นางเพิ่งตื่นได้ไม่นาน แม้ยังไม่ค่อยหิว แต่กลิ่นหอมแบบนี้นางไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน จึงทำให้เจริญอาหารขึ้นมาทันที
“ใช่ เป็นของกิน มานั่งกินด้วยกันสิ เราค่อย ๆ คุยกันระหว่างกิน มีอะไรสงสัยก็ถามมาได้เลย ข้าจะตอบให้ทุกข้อ” หลินเฉินยิ้มกล่าว