“ปิดประตู แจกจ่ายเสื้อผ้า รอพวกเขาเคาะ”
เจียงเหอพูดจบ ประตูลานยังไม่ทันปิดสนิท คบไฟด้านนอกก็ใกล้เข้ามาแล้ว
เหล่าลิ่วจืนอยู่ข้างดาลประตู มือกุมดาบ: “รองหัวหน้า ปิดจริงเหรอ?”
รองหัวหน้ามองเจียงเหอ แล้วหันไปมองจ้าวเถี่ย: “ปิดสิ พาเด็กกับคนแกเข้าไปในห้องตะวันออกก่อน”
เหล่าลิ่วพูดเสียงเบา: “คนข้างนอกไม่ใช่น้อย”
เจียงเหอพูด: “เสื้อก่อน”
เหล่าลิ่วชะงักไปครู่หนึ่ง: “ยังคิดถึงเสื้ออยู่อีกเหรอ?”
เจียงเหอมองเขา: “น้องชายหนาว”
เหล่าลิ่วไม่พูดอะไรอีก อุ้มเสื้อผ้าฝ้ายชิ้นเล็กสองห่อโยนเข้าไปในห้อง: “เอาไป! เอาไปให้หมด! อย่าให้เด็กหนาว!”
หลี่ซื่อยื่นมือรับ เกือบโดนห่อเสื้อผ้าทับล้ม: “พี่เหล่าลิ่ว นายอารมณ์ฉุนเฉียวนัก แต่ใจดีนะ”
เหล่าลิ่วถลึงตาใส่เขา: “ใครเป็นพี่แก?”
หลี่ซื่ออุ้มเสื้อผ้าวิ่งไปทางป้าอวัง: “พี่ดูอายุแก่กว่าผม”
ป้าอวังรับเสื้อผ้ามา ห่อเจียงเหมียวให้ก่อน แล้วก็สวมให้เด็กสองคนที่ตัวสั่น: “แขนเสื้อยาวก็อย่าไปถือสา อุ่นก็พอแล้ว”
อาผิงอุ้มกล่องยานั่งยองอยู่ข้างกองไฟ: “ท่านหมอ มือเหมียวหนูกลับอุ่นแล้ว”
ซูไป๋ลูบต้นคอเจียงเหมียว: “อย่าให้เขามีเหงื่อ เหงื่อออกแล้วโดนลม ยิ่งกว่าหนาวอีก”
เจียงเหโอยืนอยู่ที่ประตู ฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก
คบไฟหยุดอยู่หน้าประตูลาน
มีคนเคาะประตู
เสียงไม่เบา
ดัง ปัง ๆ ๆ
คนนอกประตูตะโกน: “คนข้างใน เปิดประตู!”
เหล่าลิ่วมองรองหัวหน้า: “เสียงนี้ไม่เหมือนพวกอินทรีคุ้มกัน”
จ้าวเถี่ยพูดเสียงเบา: “ก็ไม่เหมือนทหารแตกทัพ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเสาที่ถูกมัด: “ผมฟังดูเหมือนพวกสำนักคุ้มกัน”
หลี่ซื่อหันขวับ: “ยังรู้จักสำนักคุ้มกันอีกเหรอ?”
หลิวจ่ายเว่ยพูด: “เจอตอนขนเสบียง เค้าเสียงดัง ระเบียบเยอะ คิดเงินโหด”
เอ้อหนิวพูด: “ฟังดูเหมือนนายเลย”
หลิวจ่ายเว่ย: “ผมไม่มีระเบียบ”
หลี่ซื่อ: “นายตรงไปตรงมาดี”
คนนอกตะโกนอีก: “เปิดประตู! ถนนหิมะปิดแล้ว ขอพักแรมหนึ่งคืน! พวกเราสำนักคุ้มกันหย่งไถ!”