ตอนที่ 40 ฝูงหมาป่าทลายประตู

"หมาป่ามาแล้ว"

ลู่เหิงดึงผ้าน้ำมันข้างรถยาวาออกมาครึ่งผืน "ธนู! ง้าว! เฝ้าประตู!"

องครักษ์เคลื่อนไหวเร็ว ง้าวยาวเสียบยันประตู บนกำแพงที่พังครึ่งหนึ่งมีพลธนูสองคนขึ้นไปประจำการ

จ้าวเถ Tie ก็ตะโกน "พลหน้าไม้ขึ้นหลังคา! เด็ก ๆ เข้าไปในห้องชั้นใน! ไฟห้ามดับ!"

หลี่สี่ตะโกนตาม "เด็ก ๆ เข้าไปในห้องชั้นใน! อย่าเบียด! ใครเหยียบเท้าฉัน บอกล่วงหน้าสักคำ!"

เอ้อหนิวผลักเขา "ป่านนี้ยังพูดเล่นอีก"

หลี่สี่กอดแขนที่หักวิ่งลึกเข้าไป "ฉันกลัว ยิ่งไม่พูดเล่นยิ่งกลัว"

ป้าเจ้าวังอุ้มเจี๋ยงเหมียวถอยเข้าห้องตะวันออก ซูไป๋เดินตามไป ช่วยลากแผ่นประตูมา "อาผิง กล่องยาแนบกำแพงไว้ อย่าขวางทาง"

อาผิงหน้าซีด "ท่านหมอ หมาป่าจะเข้ามาในบ้านไหม"

ซูไป๋พูด "ประตูปิดไว้ มันก็กัดคนข้างนอกก่อน"

หลี่สี่ได้ยินพอดี "คุณหมอซู คำพูดนี้ไม่ช่วยปลอบใจฉันเลย"

ลู่เหิงยืนอยู่กลางลาน "หานเอ้อร์ แผลแกยังไม่หาย อย่าออกมา"

รองหัวหน้าหยิบมีดลุกขึ้น "ฉันยังยืนได้"

เหล่าลิ่วกดเขาไว้ "แกยืนในห้องนั่นแหละ ถ้าออกไปข้างนอก ยังต้องให้คุณหมอซูเย็บแผลเพิ่มอีก"

เจียงเหอไม่ได้เข้าไปในบ้าน

เธอยืนอยู่หลังประตู ฟังเสียงเล็บข่วนกำแพงด้านนอก

หมาป่าไม่ได้อยู่เพียงด้านเดียว

ประตูหน้ามี กำแพงหลังมี โรงม้าก็มี

เป้าหมายคือม้า คือคน และก็คือกลิ่นน้ำมันบนหนังที่รถยา

น้องชายอยู่ในบ้าน ถ้าหมาป่าเข้ามาในบ้าน น้องชายจะสะดุ้งตื่น

ปล่อยให้มันเข้ามาในลานชั้นในไม่ได้เด็ดขาด

เธอลากไม้เท้าตีหมามาที่ข้างประตู "เปิดออกหน่อย"

ลู่เหิงมองเธอ "เปิดอะไร?"

เจียงเหอพูด "ปล่อยให้มันเข้ามาสักสองสามตัว"

องครักษ์เหล่าสวีร้อนใจ "คุณหนูน้อย ประตูเปิดเมื่อไหร่ พวกมันจะบุกเข้ามาหมด!"

เจียงเหอพูด "ไม่เปิด ประตูก็พัง"

จ้าวเถ Tie ฟังเสียงด้านนอกกำแพง แล้วพูดเบา ๆ "นางพูดถูก ประตูเก่า รับแรงกระแทกได้ไม่กี่รอบ เปิดเป็นช่อง ใช้ง้าวเสียบคาไว้ ฆ่าตัวหน้าที่เข้ามาก่อน"

ลู่เหิงมองเจียงเหอ "แกจะยืนตรงไหน?"