"ในป่า มีอะไรบางอย่างส่งเสียง"
คำพูดจบลง หญ้าก็แหวกออก
เสือตัวใหญ่ก้าวออกมา
หน้าผากมีลายสีขาว ตัวยาว กรงเล็บเหยียบลงบนดิน ไม่มีเสียงดังฟุ้งซ่าน มันหยุดกลางทางบนภูเขา หางสะบัดไปมาครั้งหนึ่ง
ม้าทั้งหมดถอยหลัง
เจ้าแม่ดึงเชือกบังเหียนไว้แน่น: "รถจะคว่ำ!"
ป้าเจ้าวังอุ้มเจียงเหมียวหดตัวเข้าไปในรถ: "อย่าเบียด! เด็กอยู่ที่นี่!"
หลี่เฉิงดันชุนเหนียงกับเด็กไปทางท้ายรถเกวียน: "หมอบลง อย่าเงยหน้า"
นายอำเภอโจวกำไม้เท้า หลังมือตึงขึ้น: "อย่าวิ่งกัน วิ่งมันจะไล่"
หลี่สี่เสียงสั่น: "ฉันไม่ได้วิ่ง ฉันขาอ่อน"
เอ้อหนิวถือไม้คาน: "แกขาอ่อนได้อย่างมีเหตุผล"
โหวซานนั่งยองข้างรถ หน้าแนบกับแผงรถ: "พี่ใหญ่ นี่ใช่ตัวที่กัดลาวเจ็ดหรือเปล่า"
หัวหน้าโจรจ้องเสือ: "ใช่ตัวนั้น หูขาดไปชิ้นหนึ่ง"
โหวซานเสียงเบาลง: "จบเห่ มันจำความแค้น"
เอ้อหนิวถาม: "พวกแกเคยไปแหย่มันอีกเหรอ?"
โหวซานพูด: "ก่อนหน้านี้อยากจับมันไปขาย"
หลี่เฉิงด่า: "พวกแกไม่กลัวตายจริงๆ"
หัวหน้าโจรก้มหน้า: "ตอนนั้นยังไม่ได้เจอหัวหน้าใหญ่ ยังไม่รู้จักโต"
เจียงเหอมองเสือ ดวงตาเป็นประกาย
เนื้อเยอะ
หนังก็ใหญ่
เธอคำนวณแล้ว ต่อยหัวก่อน ไม่ให้หนังเสีย จากนั้นต่อยคอ ไม่ให้มันร้องนาน สุดท้ายลากกลับ คืนนี้เปิดเนื้อ พรุ่งนี้เดินทาง
เธอโยนไม้เท้าตีหมาให้จ้าวเถี่ยจู้
จ้าวเถี่ยจู้รับไว้: "แม่ไม่ใช้ไม้เท้า?"
"หนัง"
จ้าวเถี่ยจู้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก็เข้าใจ
เธอกลัวไม้เท้าจะทุบหนังเสือเสีย
ความคิดนี้ไม่ควรผุดขึ้นในเวลานี้ แต่จ้าวเถี่ยจู้ก็ยังคิด เธอมองเสือเป็นแค่วัตถุดิบจริงๆ
เสือคำรามต่ำ ลำตัวก้มลง
เจียงเหอก้าวไปข้างหน้า
ป้าเจ้าวังรีบร้อน: "เหอหนู อย่าเข้าไปใกล้!"
เจียงเหอไม่หันกลับ: "เนื้อจะหนี"
หลี่สี่ประคองแผงรถ: "นางพูดว่าอะไร?"
เอ้อหนิวพูด: "นางกลัวเสือจะหนี"
หลี่สี่หลับตา: "ตอนนี้ฉันก็อยากหนีเหมือนกัน"
เสือขยับแล้ว
อุ้งเท้าหน้าขุดดิน ลำตัวพุ่งออก มันไม่ได้พุ่งไปที่รถ แต่พุ่งไปที่เจียงเหอ
เท้าจ้าวเถี่ยจู้ขยับไปครึ่งก้าว แล้วก็หยุด
ถ้าเขาเข้าไป จะบังทางเจียงเหอ นางต้องอ้อมเขา
ความคิดนี้ทำให้เขารากฟันกรอด
ผู้ชายตัวโต ครั้งแรกที่เจอเสือบนเขา สิ่งที่ทำได้คืออย่าไปเพิ่มความวุ่นวาย