หมาป่าโลหิตย่อมไม่รู้ว่าเฉินสวินกำลังคิดคำนวณสิ่งใดอยู่ในใจ
เห็นเฉินสวินนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา จึงคิดว่าตนโน้มน้าวอีกฝ่ายได้แล้ว
เขาฝืนข่มโทสะและความอัดอั้นในใจเอาไว้
พลางมองเฉินสวินด้วยสายตาเย็นชา “ท่านคิดว่าอย่างไร?”
“จะอย่างไรได้เล่า? เงินสองร้อยตำลึง? แก๊งเสือดำอย่างน้อยก็มีมูลค่าห้าพันตำลึงกระมัง? พวกเจ้าส่งมอบมาให้หมด แล้วข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”
เฉินสวินยังคงกดเสียงต่ำ สีหน้าเปี่ยมด้วยความเย้ยหยันและดูแคลน
“เจ้า...”
หมาป่าโลหิตรู้สึกเพียงว่าโทสะพลุ่งขึ้นมาในใจชั่วพริบตา
ในที่สุดเขาก็อดกลั้นไว้ไม่ไหว พ่นเลือดคำโตออกมาเสียงดัง
นี่ไม่ใช่เพราะบาดแผลก่อนหน้านี้ แต่เป็นเพราะถูกทำให้โกรธจนกระอักเลือด!
ก่อนหน้านี้เฉินสวินเจ้าสารเลวนั่นก็หลอกเอาเงินไปครึ่งหนึ่งแล้ว ตอนนี้ยอดฝีมือผู้นี้ยังอ้าปากเรียกเงินถึงห้าพันตำลึง!
แก๊งเสือดำทั้งแก๊งยังไม่มีมูลค่ามากถึงเพียงนั้น!
ต่อให้พวกเขากลืนกินทรัพย์สินของแก๊งเสือดำไปมากมายแล้ว เงินสดทั้งแก๊งก็ยังมีไม่ถึงจำนวนนี้ด้วยซ้ำ!
นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว!
“ลุยเลย! ไอ้แก่ปากดีนัก ข้าจะดูให้เห็นกับตาว่าเจ้ามีความสามารถอะไร ถึงได้กล้าเรียกเงินข้าห้าพันตำลึง!”
แววตาของหมาป่าโลหิตเย็นเยียบ
“ข้าจะดูให้รู้ว่าเจ้าเป็นใครกันแน่!”
ทุกคนพลันล้อมเฉินสวินเอาไว้
เฉินสวินมองคนเหล่านั้น
แววดูแคลนในดวงตายิ่งเข้มข้นขึ้น
ยอดฝีมือขั้นเปลี่ยนเลือดพลังครั้งที่ 2 ไม่กี่คนนี้ ในสายตาเขาไม่ต่างจากไก่ดินสุนัขกระเบื้องแม้แต่น้อย!
ขั้นเปลี่ยนเลือดพลังครั้งที่ 2 หรือ?