เฉินสวินอ้อมกลับมายังเรือนของตน แล้วรีบเผาชุดพรางกายที่สวมออกไปยามค่ำคืนทิ้ง
「พี่สวินออกไปข้างนอกอีกแล้วหรือ?」
ซูเมย์เผยแววห่วงใยออกมาอย่างเห็นได้ชัด
เฉินสวินเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตากลับมา
「อืม ออกไปจัดการธุระเล็กน้อย」
ซูเมย์ได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวเฉินสวิน
「พี่สวินโปรดระวังตัวด้วย」
เฉินสวินพยักหน้า
「ช่วงนี้พวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?」
「น้องสาวโหรวเข้านอนไปแล้วเจ้าค่ะ」ซูเมย์ยิ้มบาง ๆ 「พวกเราก็พอปรับตัวได้ ที่นี่ไม่มีเพื่อนบ้านให้ต้องกังวล ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ก็พอแล้ว」
「เพียงแต่ไม่มีงานให้ทำ」
ซูเมย์ถอนหายใจเบา ๆ
จริงด้วย หากไม่มีงานทำก็ไม่ต่างจากนกในกรงทองที่เฉินสวินเลี้ยงไว้
แทบไม่มีพื้นที่เป็นของตนเอง
แต่เฉินสวินกลับไม่ใส่ใจเรื่องนี้
「ข้ามีเงินปลีกย่อยอยู่บ้าง พวกเจ้าเอาไปใช้ก่อนเถิด」
เฉินสวินเอ่ยพลางเปิดห่อผ้าที่สะพายอยู่บนหลัง
ความจริงซูเมย์สังเกตเห็นห่อผ้าสีดำสนิทใบนั้นตั้งแต่ครู่ก่อนแล้ว มันดูหนักอึ้งไม่น้อย
นางไม่รู้ว่าข้างในเป็นอะไร
แต่ทันทีที่เฉินสวินเปิดห่อออก ซูเมย์ก็ถึงกับชะงักงัน
ภายในนั้นมีแต่เงินทั้งสิ้น!
มีทั้งเงินก้อนเล็ก ๆ และแท่งเงินที่วางเรียงกันเป็นก้อน ๆ
ซูเมย์ไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน จึงนิ่งอึ้งอยู่นานจนพูดไม่ออก
「นี่... นี่คือเงินทั้งหมดเลยหรือ?」
「อืม」
เฉินสวินไม่ได้ใส่ใจท่าทีตกตะลึงของซูเมย์ เพียงเอ่ยว่า
「ข้าให้พวกเจ้าไปทั้งหมดไม่ได้ จะได้ไม่เกิดเรื่องเดือดร้อน」
「พี่ซูเมย์เป็นคนรู้จักกาลเทศะ ไปหาที่ฝังไว้ใต้ต้นไม้ในลานหลังเรือนเถิด」