ราตรีเงียบสงัด ณ เวลานี้ ภายในแก๊งหมาป่าโลหิต
เงาร่างสองสายกำลังสนทนากัน
หากมีสมาชิกแก๊งหมาป่าโลหิตอยู่ด้วย ย่อมจำคนทั้งสองได้อย่างแน่นอน
พวกเขาคือหมาป่าโลหิตกับเถี่ยซาน รองหัวหน้าแก๊งหมาป่าโลหิต!
“ต้าซาน เรื่องที่ให้ไปจัดการเป็นอย่างไรบ้าง?”
“หัวหน้าแก๊งชิงเหอโกรธแค้นเรื่องนี้อย่างยิ่ง ลั่นวาจาว่าจะจัดการไอ้หนูนั่นให้ได้ในงานคัดเลือกขั้นต้นทางยุทธ์ครั้งนี้!”
“ถึงตอนนั้น พวกเราก็จะได้ระบายความแค้นนี้พอดีมิใช่หรือ?”
“ใช่แล้ว ไอ้เดรัจฉานน้อยนั่นเอาเงินของข้าไปตั้งมากมาย ช่างไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาเลยสักนิด”
“แต่เจ้านั่นก็มีฝีมืออยู่บ้าง หากเลี่ยงการปะทะซึ่งหน้าได้ก็ดีที่สุด”
“แต่ดูท่าแล้ว ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องให้พวกเราลงมือแล้ว!”
แววตาของหมาป่าโลหิตเผยรอยยิ้มเย็นเยียบ
ก่อนหน้านี้พวกเขาวางแผนเอาไว้แล้วว่าจะนำเรื่องน้องชายของนิวเอ้อร์ไปบอกแก๊งชิงเหอ คราวนี้ผู้ดูแลคนหนึ่งของแก๊งชิงเหอถูกสังหาร หัวหน้าแก๊งชิงเหอโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้ ต่อให้เป็นไป๋หยุนเซิงก็ปกป้องเฉินสวินไว้ไม่ได้!
ดังนั้นเขาจึงเตรียมตัวนั่งชมเสือกัดกันอยู่บนภูเขาเรียบร้อยแล้ว
เฉินสวินพิงกำแพงลาน สวมชุดพรางกายราตรีที่เพิ่งซื้อมา ร่างทั้งร่างแทบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดโดยรอบ
“ที่แท้ไอ้เดรัจฉานสองตัวนี้ก็คิดแผนการเช่นนี้ไว้นี่เอง!”
แววตาของเฉินสวินเย็นชา
นึกไม่ถึงว่าเดรัจฉานสองตัวนี้ ทั้งที่รู้ดีว่าหากทำร้ายเฉินสวินจะทำให้ไป๋หยุนเซิงเดือดดาล อีกทั้งเฉินสวินเองก็มีฝีมือแข็งแกร่งยิ่ง