แม้เฉินโหรวจะยังคงหวาดกลัวอยู่ แต่นางก็เชื่อฟัง
นางเดินเข้าไปในลานบ้าน แล้วเปิดประตูที่ถูกค้ำเอาไว้
นิวเอ้อร์และพวกเหลือบมองเฉินโหรว แต่ไม่ได้ใส่ใจ เพียงหัวเราะเยาะเสียงหนึ่งแล้วเดินเข้ามา
เฉินโหรวกลายเป็นของในกำมือพวกมันไปแล้ว
เงินยี่สิบตำลึง ภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้ เฉินสวินไม่มีทางหาได้ครบแน่!
เพราะฉะนั้น พวกมันจึงอดทนรอดูสีหน้าสำนึกผิดและอ้อนวอนขอความเมตตาของเฉินสวินได้อย่างสบายใจ
นิวเอ้อร์เดินตรงเข้าไปในลานบ้าน
“ในบ้านยังมีใครหายใจอยู่หรือไม่? ออกมาให้ข้าเห็นหน้า!”
นิวเอ้อร์ตะโกนเสียงดัง
เฉินสวินเดินออกมาจากห้องโถง สีหน้าสงบนิ่ง
นิวเอ้อร์กับพวกหันไปมองเฉินสวิน
ทุกคนต่างเผยสีหน้าประหลาดใจ
พวกมันไม่เห็นความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวบนตัวเฉินสวินแม้แต่น้อย
หรือว่าเขาไม่กลัว?
เขามั่นใจอะไร?
หาเงินมาครบแล้วหรือ?
นั่นมันเงินยี่สิบตำลึงเชียวนะ!
เงินยี่สิบตำลึงเพียงพอให้ครอบครัวหนึ่งกินอยู่ได้หลายปี
ต่อให้นายพรานบางคนอยากหาเงินยี่สิบตำลึงให้ครบภายในเวลาอันสั้น ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
เว้นแต่ว่าจะออกไปล่าสัตว์ร้ายขนาดใหญ่!
แต่เฉินสวินจะไปล่าสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ได้อย่างไร?
นั่นไม่ต่างอะไรกับเอาชีวิตไปทิ้ง!
“ไอ้หนู เงินยี่สิบตำลึงของเจ้า หาได้ครบแล้วหรือ?”
เฉินสวินพยักหน้าเบา ๆ
“จริงหรือหลอก?”
นิวเอ้อร์ขมวดคิ้ว ดูไม่ค่อยเชื่อ
เวลาสั้นแค่นี้ ต่อให้ไปขอยืมก็คงยืมไม่ได้กระมัง?
ยิ่งไปกว่านั้น เงินตั้งมากมายเช่นนี้ ใครจะยอมให้เฉินสวินยืม?