ตลาดมืดเป็นแหล่งที่ผู้คนปะปนกันทั้งดีและเลว ร่างเดิมรู้จักสถานที่แห่งนี้จากคำบอกเล่าของบิดา ได้ยินมาว่ามีผู้ฝึกบู๊อยู่ในนั้นด้วย
“ตอนนี้กำลังยังไม่แข็งแกร่ง อย่าเพิ่งทำตัวโดดเด่นเกินไปจะดีกว่า”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนวางฟืนลงอย่างเงียบเชียบ
แล้ววางธนูของหลี่ซิงคุยไว้ข้างหน้า
ตลาดมืดไม่ถามที่มาที่ไป และไม่ต้องกังวลว่าจะเจอคนรู้จัก
คนที่ตามหาสถานที่แห่งนี้เจอ ก็มีเพียงนายพรานไม่กี่คนจากละแวกหมู่บ้านต้าเหอเท่านั้น
แต่โอกาสที่จะเจอคนพวกนั้นก็ต่ำมาก
“ไอ้หนู ธนูของเจ้านี่ ข้าให้เงินหนึ่งตำลึง รับซื้อแล้ว”
ชายร่างกำยำคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วเอ่ยขึ้น
เงินหนึ่งตำลึงหรือ?
เฉินสวินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “ได้”
ธนูชุดนี้เดิมทีก็ไม่ได้มีค่ามากนัก แต่จากที่เขาคาดไว้ อย่างน้อยก็น่าจะมีราคาสองตำลึง
แม้เงินหนึ่งตำลึงจะน้อยไปบ้าง แต่เขากำลังรีบขาย ราคานี้ก็ยังพอสมเหตุสมผล
เขาจึงไม่ได้คิดอะไรมาก
“ดี”
แลกเงินกับของเสร็จ เฉินสวินก็ออกจากตลาดมืดอย่างรวดเร็ว
คราวนี้เขายังคงซื้อข้าว และซื้อเนื้อมาหนึ่งชั่งด้วย
การฝึกบู๊ของเขาต้องใช้เลือดพลังชีวิตมาก หากกินแต่ข้าวกล้องก็ไม่เพียงพอต่อการฟื้นฟูเลย
แต่เนื้อหนึ่งชั่งก็น่าจะพอแล้ว
อีกทั้งกระต่ายหิมะกับไก่ป่าที่เขาล่ามาได้ ก็ล้วนเป็นวัตถุดิบชั้นดี
เขากลับถึงหมู่บ้านอย่างพึงพอใจ
แน่นอนว่าเขาไม่ได้ทำตัวเอิกเกริก แต่ซ่อนของทั้งหมดไว้ในกองฟืน
สีหน้าของเขาไม่แสดงความยินดีออกมาแม้แต่น้อย