ยิ่งทั้งสามคนเข้ามาใกล้ เฉินสวินก็ยิ่งใจเย็นลง
เขาเพียงยืนนิ่ง รอให้ทั้งสามเดินเข้าไปในบ้าน
“มาครบกันพอดี ประหยัดแรงข้าที่ต้องออกไปตามหาพวกเจ้า”
เฉินสวินเอ่ยขึ้น ร่างของเขาพุ่งวูบเข้าไปในลานบ้านราวกับภูตผี
ไม่นาน ภายในบ้านก็มีเสียงกรนและเสียงพูดคุยสัพเพเหระดังออกมา
“ฮ่า ๆ ๆ แค่คอสุราอย่างพวกเจ้า ยังคิดจะมาเทียบกับพี่นิวเอ้อร์อย่างข้ารึ ฝันไปเถอะ!”
ไม่นาน เร่ร่อนอันธพาลคนหนึ่งก็เดินออกมาปลดทุกข์
ทว่าเพิ่งจะเอื้อมมือไปแก้เข็มขัด ดวงตาก็พลันเหม่อลอย ลำคอส่งเสียงราวกับถูกบีบ ก่อนจะล้มลงกับพื้นอย่างแรง
ลำคอของเขาแทบถูกมีดฟืนฟันขาด เลือดทะลักออกมาไม่ขาดสาย
เฉินสวินไม่ได้ใส่ใจมากนัก
เสียงดังกล่าวทำให้คนในบ้านตกใจแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น?”
เร่ร่อนอันธพาลอีกคนกำลังจะออกมาตรวจดู
แต่แล้ว
เฉินสวินก็เตะออกไปหนึ่งที
แรงเตะทำให้หน้าอกของเร่ร่อนอันธพาลคนนั้นยุบลงไป ก่อนร่างจะกระแทกพื้นอย่างแรง
เขากระอักเลือด ศีรษะเอียงพับ เห็นได้ชัดว่าตายจนไม่อาจตายไปกว่านี้ได้แล้ว
ภาพตรงหน้าทำให้นิวเอ้อร์ซึ่งอยู่ข้างในสร่างเมาไปกว่าครึ่ง เขารีบเดินออกมาแล้วมองไปด้านนอก
เมื่อเห็นว่าเป็นเฉินสวิน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที
“เฉินสวิน เจ้า...” แววตาของเขาวูบไหว แต่ยังคงเอ่ยเสียงเข้ม “เจ้าทำอะไรน่ะ? ไม่กลัวตายหรือ?”
เขาแสร้งข่มขู่เฉินสวิน แต่แท้จริงแล้วกลับคว้ามีดทำครัวที่อยู่ข้างกายขึ้นมา จากนั้นก็ฟันใส่เฉินสวินทันที