เสิ่นกวนหลานตกอยู่ในความเงียบงันเนิ่นนาน
เฉินสวินนี่เป็นสัตว์ประหลาดอะไรกันแน่!
คนตั้งมากมาย กลับถูกสังหารจนหมดสิ้น!
เกรงว่าแม้แต่ยอดฝีมือระดับพลังชัดแจ้งทั่วไปก็ยังทำไม่ได้ถึงเพียงนี้!
ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทำให้รองแม่ทัพทั้งสองที่อยู่ด้านหลังเขากลืนน้ำลายลงคออย่างแผ่วเบา
“ผู้กองเสิ่น ศิษย์น้องของท่านสมกับที่มาจากสำนักมวยไปวยจริง ๆ ฝีมือเช่นนี้ช่างน่าตื่นตะลึงนัก!”
เสิ่นกวนหลานทำได้เพียงพยักหน้าเบา ๆ
“ผู้กองเสิ่น พบเด็ก ๆ แล้วขอรับ ทั้งหมดหกคน”
มีคนเข้ามารายงานจากด้านหลัง
เสิ่นกวนหลานพยักหน้า “อืม ดี เฉินศิษย์น้อง”
จากนั้นเขาหันไปมองเฉินสวิน น้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้น “ครั้งนี้เจ้ามีความชอบใหญ่หลวง ข้าจะรายงานความดีความชอบให้เจ้า”
“ขอบคุณศิษย์พี่”
เฉินสวินยิ้มพลางเอ่ย
ทว่าเหมือนเขาจะนึกบางอย่างขึ้นได้ แววตาจึงเคร่งขรึมลง
“ก่อนหน้านี้มีหัวหน้าคนหนึ่งที่อยู่ในขอบเขตพลังเลือดลมขั้นสูงสุดหลบหนีไปได้ อีกทั้งเขายังบอกว่าจะมีมหาปุโรหิตแห่งลัทธิเจ้าแม่ศักดิ์สิทธิ์มาที่อำเภอไป๋หยุนใช่หรือไม่?”
“มหาปุโรหิตแห่งลัทธิเจ้าแม่ศักดิ์สิทธิ์?”
พอได้ยินเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นเสิ่นกวนหลานหรือรองแม่ทัพทั้งสองที่อยู่ด้านหลัง สีหน้าของทุกคนต่างเปลี่ยนไปทันที
“เช่นนั้นก็หมายความว่ามุ่งหน้ามาเพื่อคนผู้นั้นหรือ?”
รองแม่ทัพคนหนึ่งเอ่ยขึ้น พลางเหลือบมองเสิ่นกวนหลานอย่างแนบเนียน
เสิ่นกวนหลานยกมือขึ้นเล็กน้อย