หลี่ซิงคุยเพิ่งจะขยับตัว
ลำคอของเขาก็ถูกจ่อด้วยมีดฟืนเสียแล้ว
“ท่านลุงหลี่”
เสียงของเฉินสวินเย็นเยียบและแฝงความหนาวเหน็บ
“เอ่อ... เสี่ยวสวิน...”
ใบหน้าของหลี่ซิงคุยเผยรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้
เขายอมรับว่าวันนี้ตนพลาดท่าให้เด็กหนุ่มคนนี้เข้าแล้ว
เขาคิดไม่ตก
เฉินสวินกลายเป็นผู้ฝึกบู๊ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
ใช้แรงจากธนูยิงทะลุต้นไม้โบราณได้ในนัดเดียว ต้องมีพละกำลังมหาศาลเพียงใด?
เกรงว่าแม้แต่ผู้ฝึกบู๊ทั่วไปก็ยังทำไม่ได้กระมัง?
แต่ถึงอย่างนั้น ความปรารถนาที่จะเอาชีวิตรอดของเขาก็ยังไม่มอดดับ
“ท่านลุงหลี่ ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ แต่ข้าก็แค่คิดจะชิงเหยื่อไปเท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำร้ายใคร...”
“น่าเสียดายที่ข้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงใช่หรือไม่?” มุมปากของเฉินสวินยกขึ้นเป็นรอยเยาะเย้ย
หมีดำที่เขาเสี่ยงชีวิตล่าได้
เหตุใดจึงต้องยกให้ผู้อื่น?
พูดให้สวยหรูไปก็เท่านั้น แท้จริงแล้วก็คือการปล้นชิง เมื่อเขาไม่ยอมมอบให้ อีกฝ่ายจึงลงมือหมายเอาชีวิต
“ข้ามีเงินห้าตำลึง ซื้อชีวิตข้าไว้ เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
หลี่ซิงคุยกัดฟัน ก่อนเอ่ยปาก
เงินก้อนนี้เดิมทีเขาเตรียมไว้จ่ายภาษีให้ครอบครัว แต่ตอนนี้ดูแล้ว การรักษาชีวิตสำคัญกว่า
“ฆ่าเจ้าเสีย ของทั้งหมดก็ยังเป็นของข้าอยู่ดี” เฉินสวินส่ายหน้า น้ำเสียงเย็นชา
วินาทีถัดมา มีดก็ฟันลง เลือดอุ่นพุ่งซ่านจากลำคอของหลี่ซิงคุย แววตาของเขาค่อย ๆ เลือนหาย