“ไปเปิดประตูเถอะ”
เฉินสวินมองผ่านช่องประตู เห็นเครื่องแต่งกายของเจ้าหน้าที่ทางการที่อยู่ด้านนอก ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ค่ะ”
เฉินโหรวรู้สึกหวาดกลัวต่อเสียงเคาะประตูเช่นนี้โดยสัญชาตญาณ แต่ตอนนี้เมื่อมีพี่ชายอยู่ด้วย นางก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว
ไม่นาน ประตูใหญ่ก็เปิดออก
“นิวเอ้อร์ถูกฆ่าตาย พวกเจ้าตกเป็นผู้ต้องสงสัย ข้าจึงมาสอบถามตามหน้าที่”
เฉินสวินเพียงพยักหน้า
“เมื่อคืนพวกเจ้าออกไปข้างนอกหรือไม่?”
“ไม่ได้ออกไปครับ” เฉินสวินส่ายหน้า
“อืม พวกเจ้าเคยฝึกวิชาบู๊หรือไม่?”
“ไม่เคยครับ พวกเราเป็นแค่นายพรานในป่า ไม่มีเงินไปฝึกบู๊หรอกครับ” เฉินสวินกล่าวพลางยิ้มขื่น
เจ้าหน้าที่ทางการทั้งสองที่กำลังสอบถามมองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้า
นิวเอ้อร์ตายด้วยน้ำมือของผู้ฝึกบู๊
แม้เฉินสวินจะเคยมีเรื่องบาดหมางกับพวกเขา แต่จะไปเอาเงินที่ไหนมาฝึกบู๊?
การเป็นผู้ฝึกบู๊น่ะหรือ?
ยิ่งไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะฝันถึงได้
เจ้าหน้าที่ทางการทั้งสองเพียงสอบถามตามหน้าที่เท่านั้น
แต่ความจริงแล้ว ในใจพวกเขามีคำตอบอยู่บ้างแล้ว
นิวเอ้อร์เป็นคนของแก๊งหลังเลือด ซึ่งไม่ลงรอยกับแก๊งเสือดำมานาน ทั้งสองแก๊งต่างเป็นกลุ่มเก่าแก่ที่มีความแค้นสะสมต่อกัน
คนที่ฆ่านิวเอ้อร์ หากเป็นฝีมือของแก๊งเสือดำขึ้นมา จะเป็นการฆ่าไก่ให้ลิงดูหรือไม่?
อย่างไรเสีย พวกเขาก็ให้คนไปตรวจดูสถานที่เกิดเหตุมาแล้ว
ผู้ชันสูตรศพเฒ่ามองปราดเดียวก็ยืนยันได้ว่าเป็นฝีมือของผู้ฝึกบู๊
เตะเร่ร่อนอันธพาลคนหนึ่งตายด้วยเท้าเดียว