เสียงคำรามของพยัคฆ์ดังกึกก้องสะเทือนไปทั่วขุนเขาและพงไพร
ลูกธนูของเฉินสวินดอกหนึ่งถูกพลังฝ่ามืออันมหาศาลของพยัคฆ์ตัวนั้นฟาดจนแหลกละเอียด
ส่วนอีกสองดอก
ดอกหนึ่งปักเข้าไปในกรงเล็บยักษ์ของพยัคฆ์ อีกดอกฝังลึกเข้าไปในท้องของมัน
พยัคฆ์เจ็บปวด
เพียงชั่วครู่ มันก็ถูกเฉินสวินโจมตีอย่างหนักถึงสองครั้ง
พละกำลังลดลงไปมากตั้งแต่แรกแล้ว
บัดนี้ ลูกธนูที่ฝังอยู่ในท้องต่างหากคือบาดแผลที่ร้ายแรงที่สุด
ทำให้เลือดของพยัคฆ์ไหลไม่หยุด
“ลงมือ!”
เฉินสวินกับวานรยักษ์ต่างเร่งเร้าพลังหมัด
พลังทั้งสองสายกระแทกเข้าใส่ร่างพยัคฆ์อีกครั้ง มุมปากของมันมีเลือดไหลซึม ก่อนจะคำรามด้วยโทสะแล้วเตรียมหนีไป
เฉินสวินง้างคันธนูและขึ้นลูกธนูในมือทันที ก่อนปล่อยออกไปอีกครั้ง
ลูกธนูดอกนี้พุ่งเข้าใส่กระดูกสันหลังของพยัคฆ์ได้อย่างแม่นยำยิ่ง
แรงกระแทกมหาศาลทำให้กระดูกของมันแตกหัก สีหน้าฉายแววเจ็บปวดจนส่งเสียงครวญคราง
เฉินสวินชักกระบี่ยาวออกมา
ชั่วพริบตาถัดมา
เขาตามทันพยัคฆ์ที่แทบไม่อาจวิ่งหนี แล้วแทงกระบี่ทะลุเข้าไปในลำคอของมัน
พยัคฆ์ยังคงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ในยามนี้ ทุกอย่างล้วนไร้ความหมายแล้ว
เฉินสวินเร่งเร้าหมัดพยัคฆ์แห่งขุนเขา รับการโจมตีนี้ไว้อย่างฝืนทน
แม้เขาจะถูกแรงปะทะผลักถอยไปหลายก้าว แววตาของพยัคฆ์ก็ค่อย ๆ หม่นแสงลงเช่นกัน
เฉินสวินจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“พยัคฆ์ตัวนี้ร้ายกาจจริง ๆ!”
เขาเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม