ครึ่งชั่วยามต่อมา
พลังปราณ เลือดลม และจิตวิญญาณของเฉินสวินฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดอย่างสมบูรณ์แล้ว
「ได้แล้ว เข้าไปกันเถอะ」
เฉินสวินถือคันธนูไว้ในมือ
ไม่นานนัก คนหนึ่งกับวานรตัวหนึ่งก็ลับหายเข้าไปในผืนป่า
「ข้าซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ส่วนเจ้าออกไปล่อมัน」
เฉินสวินเอ่ย
วานรยักษ์ดูคล้ายจะฟังเข้าใจ
มันพยักหน้าทันที
จากนั้นทั้งสองก็เคลื่อนผ่านป่าไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน วานรยักษ์ก็หยุดลงตรงหน้าถ้ำลึกแห่งหนึ่ง
สายลมเย็นยะเยือกหลายระลอกพัดผ่านหน้าถ้ำ
เมฆเกิดมังกร ลมเกิดพยัคฆ์ นี่คือกฎเกณฑ์ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่โบราณ ภายในถ้ำมีเสียงคำรามของพยัคฆ์ดังแว่วมาเป็นระยะ ต่ำทุ้มราวกับเสียงฟ้าร้องอื้ออึงจากฟ้าเก้าชั้น
「ดูท่าเสือตัวนี้คงไม่ใช่พวกอ่อนข้อให้ใคร」
เฉินสวินเอ่ย แววตาฉายความตื่นตะลึง
แม้ยังไม่ได้เข้าไป เขาก็สัมผัสได้เลือนรางถึงแรงกดดันที่แทบทำให้หายใจไม่ออกแล้ว
เฉินสวินไม่พูดอะไรอีก เขาหมอบซ่อนตัวอยู่ในป่า
วานรยักษ์คำรามใส่ถ้ำ
เสียงคำรามของมันเต็มไปด้วยโทสะ
นี่คือการยั่วยุ
เป็นดังที่คาด ไม่นานก็มีแสงสีดำวูบไหวขึ้นภายในถ้ำ
เสือโคร่งลายพาดกลอนตัวหนึ่งพุ่งออกมา
「เสือตัวนี้ รูปร่าง...」ดวงตาของเฉินสวินหดวูบ เขากลืนน้ำลายลงคอ 「ช่างเหมือนเสือจริง ๆ!」
ไม่มีอะไรอื่น!
เสือตัวนี้มีรูปลักษณ์สมบูรณ์แบบเกินไป!
ขนสีดำสนิท ประดับด้วยลายพาดกลอนหลากสี
ขาทั้งสี่กำยำแข็งแรง ร่างสูงใหญ่เกินสามเมตร สูงกว่าคนยืนเสียอีก ท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขาม