นอกจากนี้ เฉินฉางเซิงยังตื่นรู้วิชาอิทธิฤทธิ์ชนิดหนึ่ง มีนามว่าเนตรทิพย์แท้จริง สามารถมองเห็นรายละเอียดของสรรพสิ่งและการไหลเวียนของพลังได้อย่างแจ่มชัด
บัดนี้สายตาของเขาเฉียบคมกว่าเดิมหลายเท่านัก
หากตอนนี้กลับไปปรุงโอสถในห้องปรุงยา ด้วยดวงตาคู่นี้ โอกาสปรุงโอสถสำเร็จย่อมเพิ่มขึ้นอีกมาก
จากนั้นเฉินฉางเซิงก็เริ่มนำโอสถเสียกลับมาแปรสภาพ การแปรสภาพโอสถเสียมีประสิทธิภาพสูงกว่าการปรุงโอสถเสียอีก อีกทั้งเขายังไม่มีวัตถุดิบสำหรับปรุงโอสถ การนำโอสถเสียมาแปรสภาพจึงรวดเร็วกว่ามาก
เฉินฉางเซิงอ้าปากสูด โอสถเสียหลายสิบเม็ดก็ถูกดูดเข้าไปในท้อง ก่อนจะเข้าสู่เตาหลอมโอสถแห่งความโกลาหลในตันเถียน แล้วเริ่มกระบวนการแปรสภาพหลอมกลั่น
ทันใดนั้น ไอพิษสีดำสายแล้วสายเล่าก็พ่นออกมาจากปากของเขา
“เฉินฉางเซิง อย่าปล่อยพิษโอสถพวกนี้ให้เสียเปล่า ข้าจะถ่ายทอดวิชากลั่นพิษให้เจ้า สามารถหลอมพิษโอสถให้กลายเป็นเม็ดพิษ ใช้ยามต่อสู้กับศัตรูได้”
ดูเหมือนผู้อาวุโสตันจะมองเห็นการทำงานของเตาหลอมโอสถแห่งความโกลาหลในตันเถียนของเฉินฉางเซิงได้ เขาพยักหน้า ก่อนถ่ายทอดวิชาเล็ก ๆ ชนิดหนึ่งให้
“เจ้าหนู นี่เป็นวิชาเล็ก ๆ ที่ข้าฝึกฝนขึ้นยามว่าง ใช้เอาชีวิตรอดในช่วงคับขันได้”
“ขอบคุณผู้อาวุโส”
เฉินฉางเซิงยินดีอย่างยิ่ง เขาทำตามวิธีฝึกฝนที่ผู้อาวุโสตันถ่ายทอดให้ ไม่นานก็หลอมพิษเหล่านั้นเป็นเม็ดกลมได้เม็ดหนึ่ง
ผู้อาวุโสตันบอกว่า ทันทีที่ขว้างเม็ดนี้ออกไป มันจะแตกกระจาย หากผู้บำเพ็ญเพียงสูดดมเข้าไปเล็กน้อยก็จะถูกพิษเล่นงาน
ไม่นาน เฉินฉางเซิงก็แปรสภาพโอสถรวมปราณได้ 12 เม็ด ในบรรดาโอสถรวมปราณทั้ง 12 เม็ดนี้ มี 10 เม็ดที่มีลายโอสถสองเส้น จัดเป็นโอสถระดับกลาง ส่วนอีกเม็ดมีลายโอสถสามเส้น จัดเป็นโอสถระดับสูง
จะทำอย่างไรได้ โอสถเหล่านี้ล้วนแปรสภาพมาจากโอสถเสีย นับว่าไม่ธรรมดาแล้ว
เฉินฉางเซิงนำโอสถรวมปราณไปให้ผู้อาวุโสตัน พลางเอ่ยอย่างยินดีว่า “ผู้อาวุโส ท่านลองดูขอรับ”
เมื่อครู่เขาใช้โอสถรวมปราณที่เสียแล้วราวสามสิบกว่าเม็ด นำกลับมาแปรสภาพได้ 12 เม็ด เฉินฉางเซิงคำนวณดูแล้ว น่าจะใช้โอสถเสียประมาณสามเม็ดจึงจะแปรสภาพสำเร็จได้หนึ่งเม็ด
ผู้อาวุโสตันรับไปตรวจดู ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ไม่เลว สมกับเป็นกายโอสถปฐมโกลาหล ดูท่าค่าเหล้าของข้าต่อจากนี้คงมีคนออกให้แล้ว!”
เฉินฉางเซิงพยักหน้า “ผู้อาวุโส ต่อไปท่านอยากดื่มสุราชนิดใด ขอเพียงข้าหาซื้อได้ ข้าจะซื้อมาให้ท่านแน่นอน!”
“ดี เจ้าค่อย ๆ แปรสภาพไปเถอะ งานที่นี่ต่อจากนี้ยกให้เจ้าจัดการทั้งหมด ข้าจะได้พักผ่อนเสียที” ผู้อาวุโสตันกล่าวจบก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ก่อนเดินเข้าไปหาที่นอนด้านใน
เฉินฉางเซิงพยักหน้า “ได้เลยขอรับ งานทั้งหมดของท่านต่อจากนี้ให้ข้าจัดการเอง แต่มีงานอะไรบ้างหรือขอรับ?”
ผู้อาวุโสตันกระดกสุราอึกหนึ่งก่อนตอบ “ที่จริงก็ไม่มีอะไรมาก แค่จัดแยกโอสถชนิดต่าง ๆ ให้เป็นหมวดหมู่ แล้วก็โยนวัตถุดิบที่ใช้ไม่ได้จำนวนมากลงไปเผาในเพลิงปฐพี...”
เฉินฉางเซิงเข้าใจแล้ว โดยสรุปก็คือจัดการโอสถเสียเหล่านี้ให้เรียบร้อย อย่าปล่อยให้พิษโอสถเล็ดลอดออกไปทำร้ายผู้คน เท่านี้ก็พอ
เมื่อผู้อาวุโสตันไปนอนแล้ว เฉินฉางเซิงก็กลืนโอสถรวมปราณทั้งไม่กี่เม็ดลงไปจนหมด
จากนั้นเขาก็ฝึกฝนไปพลาง แปรสภาพโอสถเสียไปพลาง
ไม่นาน ราตรีหนึ่งก็ผ่านพ้นไป เฉินฉางเซิงแปรสภาพโอสถได้อีกไม่น้อย ระดับการบำเพ็ญก็เพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง
การบำเพ็ญแบ่งเป็นขั้นนำปราณ (ขั้นหลอมปราณ) ขั้นสร้างฐาน ขั้นก่อแก่น ขั้นหยวนอิง ขั้นแปรเทพ ขั้นหลอมสุญตา ขั้นผสานกาย ขั้นมหาคูณ และขั้นข้ามเคราะห์
แม้ไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน เฉินฉางเซิงกลับไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามยังเปี่ยมด้วยพลัง ตลอดคืนเขาแปรสภาพโอสถได้กว่าร้อยเม็ด โอสถเหล่านี้ล้วนเป็นของเขาทั้งสิ้น
ไม่เหมือนเมื่อก่อน ต่อให้ปรุงโอสถได้มากเพียงใดก็ต้องส่งมอบให้ผู้อื่น
ยิ่งไปกว่านั้น เฉินฉางเซิงยังฉวยโอกาสปรุงโอสถพิษได้อีกไม่น้อย ผู้อาวุโสตันบอกว่า หากนำโอสถพิษเหล่านี้ออกไปขายก็ได้เงินเช่นกัน เพราะผู้บำเพ็ญจำนวนมาก โดยเฉพาะผู้บำเพ็ญจากสำนักมาร ชื่นชอบการใช้โอสถพิษ
ภายในวันเดียว เขาร่วงหล่นจากแดนมนุษย์สู่นรก ก่อนจะปีนจากนรกขึ้นสู่สวรรค์ โลกบำเพ็ญเซียนนี้ช่างไม่เคยขาดเรื่องราวราวปาฏิหาริย์
ห้องโอสถทิ้งที่ผู้คนต่างหลีกเลี่ยง บัดนี้กลับกลายเป็นแดนมงคลของเขา