เผยอวิ๋นหวยกำลังก้มหน้าจัดชายกระโปรงที่ถูกประตูรถเกี่ยวจนยับให้เธอ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองลั่วจือยวนด้วยหางตา ก่อนตอบส่ง ๆ ว่า
“เลขาฯ ของผม ได้ยินว่าคุณจะไปชมแฟชั่นโชว์ เลยอยากไปดูด้วย”
เธอกะพริบตาคู่งามราวกับจิ้งจอก ก่อนส่งยิ้มอ่อนโยนไร้พิษภัยให้คนนั่งเบาะหน้า
“อ้อ~ สวัสดีค่ะ พี่สาวคนสวย!”
ลั่วจือยวนหันกลับมายิ้มให้เช่นกัน “สวัสดี เจียวเจียวสวยจังเลย”
“อื้ม! ขอบคุณที่ชมค่ะพี่สาว!” กู้เจียวเจียวพูดจบก็หันกลับไปทันที
คนขับสตาร์ตรถ เผยอวิ๋นหวยหยิบน้ำขวดหนึ่งจากตู้เย็นในรถ เปิดฝาแล้วส่งไปจ่อริมฝีปากเธอ “กระหายน้ำไหม ดื่มสักหน่อยหรือเปล่า?”
กู้เจียวเจียวอาศัยมือเขาดื่มไปสองอึก เขารอจนเธอกลืนลงคอแล้วค่อยดึงขวดกลับ จากนั้นถามอีกว่า “หิวไหม เมื่อกี้กินอะไรมาก่อนหรือยัง?”
กู้เจียวเจียวส่ายหน้า “กินมาบ้างแล้ว ตอนนี้ยังไม่หิวค่ะ”
เขาวางขวดน้ำกลับเข้าตู้เย็น แล้วจัดผ้าชั้นหนึ่งบนชายกระโปรงที่ถูกลมพัดจนยุ่งให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ
ลั่วจือยวนที่นั่งอยู่เบาะหน้าสงบนิ่ง สายตาจับอยู่บนถนนเบื้องหน้า นิ้วมือวางบนหัวเข่าโดยไม่หันกลับมา
กลิ่นหอมหวานจาง ๆ จากเบาะหลังปะปนกับกลิ่นสนซีดาร์อ่อน ๆ ค่อย ๆ อวลไปทั่วทั้งห้องโดยสาร
ยามค่ำคืน แสงไฟในย่านใจกลางเมืองเยียนตูสว่างไสวไปทั่วเขตสวนฝานหยวนอีฉาง
โครงสร้างทรงกลมอันเป็นสัญลักษณ์ของที่นั่นสว่างไสวตลอดทั้งแนวในค่ำคืนนี้ ผิวถังเก่าแก่ถูกปกคลุมด้วยโปสเตอร์แฟชั่นวีกขนาดมหึมา เมื่อแสงและเงาเคลื่อนไหว ก็คล้ายวัตถุเรืองแสงที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางใจเมือง