“พระเจ้า! นี่คุณหนูตระกูลกู้หรือเปล่า ทำไมสวยขนาดนี้!”
“ชุดนี้ก็สวยมากเหมือนกัน! รีบ ๆ ติดต่อดีไซเนอร์เร็ว! ไตรมาสนี้บริษัทเราต้องทำชุดแบบนี้ออกมาบ้าง!”
“บริษัทเราก็เอาด้วย!”
เสียงฮือฮาเบา ๆ ดังขึ้นทั่วบริเวณด้านล่างเวที บางคนหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความแล้ว
เมื่อกู้เจียวเจียวหยุดยืนอยู่หน้าเวที สายตาของเธอก็พุ่งตรงไปยังที่นั่งตำแหน่งหนึ่งในแถวแรก เผยอวิ๋นหวยนั่งอยู่ตรงนั้น เสื้อสูทพาดไว้บนพนักเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจ ในมือไม่มีโทรศัพท์ สายตาจับจ้องอยู่ที่เธอตลอดเวลา
เธอขยิบตาให้เขาอย่างซุกซน
เขามองร่างในชุดสีเขียวมิ้นต์บนเวที แววตาอ่อนโยน มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะชูนิ้วโป้งให้เธอ ท่าทางไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่เธอมองเห็นได้ชัดเจน
กู้เจียวเจียวหมุนตัวกลับไปหลังเวที แล้วเปลี่ยนชุดอีกสามชุด ทุกชุดราวกับตัดเย็บมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ พอสวมใส่ก็กลายเป็นชุดยอดนิยมประจำงานคืนนั้นทันที
ตอนเดินออกมาปิดท้าย แสงไฟทั่วทั้งงานก็ดับลงชั่วขณะ ก่อนจะสว่างขึ้นอีกครั้ง เสียงปรบมือดังกระหึ่มมาจากทุกทิศทาง
ไม่รู้ว่าเผยอวิ๋นหวยเดินมาถึงทางออกหลังเวทีตั้งแต่เมื่อไร ในมือเขาถือช่อดอกลิลลี่หุบเขาสีขาวแซมกุหลาบสีชมพูอ่อน ยื่นส่งให้เธอ
“เบบี๋ เก่งมาก สะดุดตาสุด ๆ”
กู้เจียวเจียวรับช่อดอกไม้มา เงยหน้ามองเขา “ขอบคุณค่ะคุณอาเล็ก!”
พวกนักข่าวที่อยู่ข้าง ๆ พากันกรูเข้ามาล้อมทั้งคู่ตั้งนานแล้ว เสียงชัตเตอร์ดังต่อเนื่อง แสงแฟลชสาดสว่างจนบรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเจิดจ้าไปหมด