ยังไม่ทันที่ระบบจะตอบ เธอก็หลับไปเสียแล้ว
ด้านล่าง เผยอวิ๋นหวยผลักประตูเข้ามา ถอดรองเท้า แล้วกวาดตามองไปรอบห้องนั่งเล่น
“เบบี๋อยู่ไหน?”
พ่อบ้านหลี่รับเสื้อคลุมจากเขาไป
“คุณชาย คุณหนูกลับเข้าห้องไปแล้วครับ อยากทานอะไรไหมครับ? ผมจะให้แม่ครัวไปทำให้เดี๋ยวนี้”
“ต้มบะหมี่ง่าย ๆ สักชามก็พอ”
“ได้ครับ รอสักครู่นะครับ”
เผยอวิ๋นหวยนั่งลงบนโซฟา เปิดดูข้อมูลกับรายงานของฝั่งตระกูลอวี๋ สายตากวาดผ่านตัวอักษรทีละบรรทัด ในหัวเริ่มวางแผนอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน บะหมี่น้ำใสชามหนึ่งก็ถูกยกมาให้ เขากินอย่างง่าย ๆ จนหมด วางชามลง แล้วขึ้นชั้นบน
เขาผลักประตูห้องของกู้เจียวเจียวเบา ๆ แสงไฟเส้นบางลอดออกมาจากช่องประตู
“เบบี๋?”
ไม่มีเสียงตอบรับ
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหันไปเปิดประตูห้องนอนของตัวเอง กลิ่นหอมหวานคุ้นเคยลอยปะทะเข้ามา
เขาเงยหน้ามอง เห็นก้อนน้อย ๆ พองอยู่บนเตียง ใต้ผ้าห่มมีศีรษะฟูฟ่องโผล่ออกมา ใบหน้าแดงระเรื่อ ปลายจมูกขยับแผ่วเบา ยามหลับใหลไร้การระแวดระวังโดยสิ้นเชิง
เขาอดใจไม่ไหว โน้มตัวลงไปหยิกแก้มนุ่มนิ่มของเธอเบา ๆ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มและอุ่นละมุน
“...หลับเหมือนนางฟ้าตัวน้อยจริง ๆ”
เขาชักมือกลับ แล้วเดินเข้าห้องน้ำอย่างเงียบเชียบ อาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าไหมน้ำแข็ง ก่อนออกมานอนลงอีกฝั่งของเตียง
เพิ่งจะเอนตัวลง ก้อนน้อย ๆ ข้างกายก็กลิ้งเข้ามาหา กู้เจียวเจียวหลับตาแน่น มุดเข้ามาในอ้อมแขนเขาอย่างคุ้นเคย แขนโอบเอวเขาไว้ ใบหน้าถูไถกับอก ก่อนพึมพำเรียกเสียงงัวเงีย