หนึ่งชั่วโมงต่อมา เยี่ยนหลินโจวก็ถอนหายใจยาวออกมาอย่างอิ่มเอม
มือข้างหนึ่งยังวางอยู่บนเอวเธอ ส่วนอีกข้างกดมือเธอไว้แน่นจนไม่ยอมปล่อย
กู้เจียวเจียวรู้สึกได้เพียงว่าฝ่ามือชุ่มเหงื่อ(#^.^#) เยอะมาก เยอะจนเต็มมือไปหมด
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายชื้นเหงื่อและความคลุมเครือชวนใจสั่น
เธอหน้าแดง จ้องเขาเขม็ง “พอแล้ว! ปล่อยฉัน! ฉันจะไปล้างมืออาบน้ำ! น่าขยะแขยงจะตาย!”
เยี่ยนหลินโจวยิ้มอย่างพึงพอใจ ดวงตาหงส์คู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยอย่างหาได้ยาก ก่อนจะยอมปล่อยมือ
กู้เจียวเจียวคว้าชุดนอนแล้ววิ่งปรู๊ดเข้าห้องน้ำ ปิดประตูดังปัง
เธอล้างมือใต้ก๊อกน้ำถึง 5 รอบ บีบสบู่ล้างมือถึง 3 ครั้ง กว่าจะรู้สึกว่าความเหนียวเหนอะหนะระหว่างซอกนิ้วหายไป
จากนั้นก็อาบน้ำอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นชุดนอนสีชมพูอ่อน สูดหายใจลึก แล้วเปิดประตูเดินออกมา
เยี่ยนหลินโจวยังคงเปลือยกาย นั่งแผ่หลาอยู่บนโซฟาตัวเล็ก แขนพาดบนที่วางแขน ท่วงท่าสบายใจราวกับนั่งอยู่บนบัลลังก์ในบ้านตัวเอง
มองเห็นตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีท่าทีจะปกปิดแม้แต่น้อย