เขาก้มมองเธอ แววตาเจือความเย็นชาเหมือนยิ้มก็ไม่ใช่ไม่ยิ้มก็ไม่เชิง
“ยังไงล่ะ กับผู้ชายคนอื่นเธอยอมได้ แต่กับฉันกลับไม่ยอมงั้นเหรอ? ฉันสะอาดกว่าผู้ชายข้างนอกนั่นอีก เธออยากได้เงินใช่ไหม ฉันขอแค่มือของเธอก็พอ”
กู้เจียวเจียวยกมือขึ้นตบเขาฉาดใหญ่ทันที
เสียงตบอันชัดเจนดังก้องไปทั่วห้องอันเงียบสงัด
เยี่ยนหลินโจวไม่แม้แต่จะเบือนหน้าหนี เพียงคว้ามือที่ตบเขาไว้อย่างเชื่องช้า ก่อนดึงไปจ่อริมฝีปาก ปลายลิ้นไล้ผ่านกลางฝ่ามือของเธอเบา ๆ จากโคนนิ้วไปจนถึงปลายนิ้ว สัมผัสชื้นร้อนทำให้แผ่นหลังเธอวาบชา
เขาเงยหน้ามองเธอ น้ำเสียงแหบพร่าปนเสียงหัวเราะน้อย ๆ “ข้างซ้ายด้วย ออกแรงอีกหน่อยสิ”
เธอกัดฟัน ยกมือตบเขาอีกฉาด คราวนี้สองข้างสมมาตรกันแล้ว บนผิวขาวซีดของเขาปรากฏรอยแดงจาง ๆ สองรอย
เยี่ยนหลินโจวลูบแก้มข้างที่ถูกตบ แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
รอยยิ้มนั้นเปี่ยมด้วยความพึงพอใจแทบจะเรียกได้ว่าผิดปกติ แสงมืดหม่นวูบไหวอยู่ลึกในดวงตาดำขลับ ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกปลุกเร้าให้ยิ่งมีอารมณ์สนุกขึ้น
“อะไร นี่คือรางวัลชิ้นแรกที่เธอมอบให้ฉันตลอดสามปีนี้งั้นเหรอ?”
กู้เจียวเจียวถอยกรูดไปหนึ่งก้าว แต่ยังไม่ทันได้เว้นระยะห่าง เยี่ยนหลินโจวก็พลิกตัวกดเธอลงใต้ร่างแล้ว
เขาเลิกชุดนอนสีชมพูขึ้นไปถึงเอว เผยผิวขาวเนียนผืนใหญ่ด้านใน
ริมฝีปากของเขาแนบลงมาอย่างเร่งร้อน ลำคอมีเสียงทุ้มต่ำชวนหวั่นไหวหลุดออกมาไม่ขาด น้ำเสียงทุ้มกังวานราวกับเค้นออกมาจากส่วนลึกในอก ทั้งเย้ายวนและร้อนระอุ