บนใบหน้าของกู้เจียวเจียวกลับมีรอยยิ้มหวานยิ่งกว่าเดิม เธอยกน้ำผลไม้ขึ้นจิบ ก่อนเอ่ยอย่างเชื่องช้า:
“อ้อ อย่างนั้นหรือ? งั้นก็ได้!”
“ฉันจะฝืนถือว่าเธอส่งข้อความมาแล้ว แต่ฉันไม่ได้รับก็แล้วกัน”
รอยยิ้มของเซี่ยเฉียวอวี่แข็งค้างไปชั่วขณะ เธอรู้กาลเทศะจึงไม่ซักต่อ ยกแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นจิบคำหนึ่ง ไม่กล้าเอ่ยอะไรอีก เพราะกลัวว่ากู้เจียวเจียวจะพูดอะไรที่ทำให้เธอเสียหน้าออกมาอีก
ห้องส่วนตัวเงียบไปหลายวินาที
ไม่นานพนักงานก็ยกน้ำผลไม้ที่กู้เจียวเจียวสั่งมาเสิร์ฟ วางลงบนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าเธอ
“เจียวเจียว รีบลองสิ น้ำส้มคั้นสดเลยนะ!” จี้ยางขยับเข้ามาใกล้อย่างกระตือรือร้น มองเธอด้วยสีหน้าคาดหวัง
“ได้ ขอบคุณนะ” กู้เจียวเจียวก้มลงจิบคำหนึ่ง ดวงตาหยีโค้ง “อืม~ อร่อยจัง”
เหอหวย เสิ่นเยี่ยนฉือ และลู่เหยี่ยนสบตากัน ต่างรู้ใจกันดีจึงเงียบลง
พวกเขารู้ดีว่าก่อนหน้านี้ไป๋เจียวเจียวกับเยี่ยนหลินโจวมีความสัมพันธ์กันอย่างไร เรื่องเงินสิบห้าล้านเมื่อสามปีก่อนไม่ได้แพร่ไปทั่วเมืองก็จริง แต่พวกเขาทุกคนต่างรู้เรื่องนี้ดี
ตอนนั้นกู้เจียวเจียวจากไปอย่างเด็ดขาด ส่วนเยี่ยนหลินโจวทำเหมือนไม่สะทกสะท้าน ทว่าช่วงนั้นใครเอ่ยชื่อ “ไป๋เจียวเจียว” ขึ้นมา ก็จะถูกเขาเมินใส่ด้วยสีหน้าเย็นชาไปหลายวัน
ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว แถมยังนั่งอยู่ตรงหน้าพวกเขา ยิ้มพลางดื่มน้ำผลไม้ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
เสิ่นเยี่ยนฉือกระแอมเบา ๆ ก้มลงเก็บไพ่ที่ตกอยู่บนพื้น แสร้งทำเป็นตั้งใจสับไพ่