“หึ”
เยี่ยนหลินโจวก้มมองเธอ มุมปากยกยิ้มอย่างเกียจคร้าน ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นเยียบ
“ไร้ยางอาย? ไม่รู้จักละอาย?”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ริมฝีปากแทบจะแนบใบหูของเธอ
“แล้วจะทำไม? นอนกับฉันครั้งหนึ่ง ได้เงินหนึ่งล้าน พอไหม?”
“ไม่พอ”
“สองล้าน”
กู้เจียวเจียวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ “ระบบ วันนี้ถ้าฉันไม่อัดเขาสักยก จิตใจคงไม่สงบแน่”
เธอยกขาขึ้นฉับพลัน เข่ากระแทกเข้าใส่หว่างขาของเขาอย่างแม่นยำ
เยี่ยนหลินโจวคราง “อื้อ” ร่างงอลงเล็กน้อย แต่กลับไม่ถอยหนี ซ้ำยังแหงนหน้าหัวเราะ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำกังวานไปทั่วห้องเก็บของ
เขาก้มมองเธอ แววตาวูบไหวด้วยความชื่นชมปนความปรารถนาครอบครองที่เข้มข้นกว่าเดิม
“สวยขึ้นแล้ว นิสัยก็เปลี่ยนไปด้วย แซ่บจริง...ชอบจัง”
ระบบมองภาพในมิติอย่างพูดไม่ออก พลางคิดว่า ไร้สาระ ใครจะปฏิเสธเจียวเจียวของเราได้ลง
“โรคจิต ปล่อยฉัน!” กู้เจียวเจียวผลักเขาออกอย่างแรง
เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว แววตาอึมครึมฉายชัดถึงการข่มขู่
“ฉันยังไม่ตาย ถ้ายังกล้าไปออดอ้อนคนอื่นอีก ฉันจะบีบคอเธอให้ตาย”
กู้เจียวเจียวรีบเปิดประตูห้องเก็บของแล้ววิ่งออกไป เสียงของเธอลอยกลับมาจากทางเดิน
“รีบไปรักษาสมองเถอะ! แฟนเก่า!”
ประตูปิดลงด้านหลังเธอ
เยี่ยนหลินโจวพิงชั้นวางของ ก้มมองส่วนที่ยังตั้งตระหง่านของตัวเอง ลมหายใจยังคงกระชั้นเล็กน้อย เขายกมุมปากเป็นรอยยิ้มที่แทบจะเหมือนเยาะเย้ยตัวเอง
เขายกมือขึ้นบีบนวดหว่างคิ้ว ฝืนข่มความกระสับกระส่ายในใจลง รออยู่พักใหญ่จึงจัดปกเสื้อเชิ้ตที่ยับให้เรียบร้อย ก่อนผลักประตูเดินออกไป