มุมหนึ่งของลาน ฉินอวี้โจวสวมเสื้อกั๊กพนักงานชั่วคราวที่ดัดแปลงมาจากชุดพนักงานโรงแรม มือประคองถาดใส่ถ้วยชาที่เพิ่งเก็บออกมา ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับอุปกรณ์ประกอบฉากชิ้นหนึ่งที่ถูกลืมเก็บ
เขาถูกจัดให้มาช่วยงานชั่วคราว ได้ค่าจ้างวันละ 200 หยวน พร้อมอาหารกลางวันหนึ่งมื้อ
เขายืนอยู่ริมสุดของฝูงชน มองลอดไหล่ผู้คนหลายชั้นไปเห็นกู้เจียวเจียวยืนอยู่กลางโถงใหญ่ กระโปรงแดงแผ่กว้าง แสงจากด้านบนสาดลงมา ทำให้เธอสว่างไสวราวกับหิมะแดงผืนหนึ่งที่ถูกสายลมพัดลอยขึ้น
เธอไม่ได้หันมามองทางเขาเลย แม้แต่ครั้งเดียว
เขามองอยู่นาน จนถาดชาในมือเริ่มหนักอึ้ง ถึงค่อยก้มหน้าลง นำถ้วยชาทั้งถาดไปส่งที่ห้องครัว
ดวงตาแดงก่ำ เขากุมอก เงยหน้ามองท้องฟ้า
หิมะเริ่มโปรยปรายแล้ว ละเอียดบางเป็นชั้น แตะลงบนสันหลังคาของบ้านเก่า บนผ้าแพรแดง และบนบ่าของเขา
เขายืนนิ่งมองอยู่สองวินาที ก่อนก้มหน้าลงแล้วหันหลังจากไป
ความรักเริ่มผลิบานตามสายลม สายลมหยุด แต่ใจยังไม่สงบ อาทิตย์อัสดงลับขุนเขาและมหาสมุทร ขุนเขาและมหาสมุทรซ่อนความนัยล้ำลึก
…………………………
หลังแต่งงาน ท้องของกู้เจียวเจียวค่อย ๆ โตขึ้น จนใกล้คลอดเธอถึงลาพักการเรียน
หลังคลอดลูก เธอกลับไปเรียนต่อจนเก็บหน่วยกิตที่เหลือครบ และเรียนจบในที่สุด
ลูกทั้งสองคนอยู่ในการดูแลของพี่เลี้ยงและคนรับใช้ในบ้าน คุณย่าเผยกับผู้อาวุโสเผยเองก็มาพักที่คฤหาสน์อวิ๋นเฉินอยู่บ่อยครั้ง เพื่อช่วยดูแลเด็ก ๆ
เผยอวิ๋นหวยเรียนหนังสือและเข้าประชุมในตอนกลางวัน พอกลับบ้านตอนกลางคืน สิ่งแรกที่ทำคือถามว่า วันนี้เธอเหนื่อยไหม ส่วนสิ่งที่สองคือไปดูลูก
บางครั้งเขาอุ้มลูกเตรียมการสอนอยู่ในห้องหนังสือ ถูกนักศึกษาถ่ายแอบ ๆ ผ่านหน้าต่างแล้วนำไปโพสต์บนบอร์ดมหาวิทยาลัย ใต้โพสต์ก็มีแต่ข้อความว่า “ศาสตราจารย์เผยเลี้ยงลูกก็ดูเท่มาก”
ในโลกนี้ พวกเขามีลูกด้วยกันทั้งหมดสี่คน เป็นชายสองคนและหญิงสองคน