ระบบรู้กาลเทศะจึงเงียบลง
ห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมจากนอกหน้าต่างที่พัดมาเป็นครั้งคราว กับเสียงแผ่วเบาของแมวตัวไหนสักตัวที่เดินเหยียบกระเบื้องหลังคาอยู่ในตรอกด้านล่าง
กู้เจียวเจียวหลับตาลง พลิกตัวแล้วซุกหน้ากับหมอน
นิ้วมือขยับงอโดยไม่รู้ตัว ราวกับยังสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวในฝ่ามือเมื่อครู่
เธอผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ จมสู่ห้วงนิทรา
วันเวลาเช่นนี้ผ่านไปหลายวัน
ยอดเงินในบัญชีของกู้เจียวเจียวเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จี้ยางทั้งสี่คนกับเยี่ยนหลินโจวผลัดกันส่งของขวัญให้เธอทุกวัน แต่เธอก็ไม่ได้โลภมาก หนึ่งสัปดาห์ไลฟ์แค่สองครั้ง เวลาที่เหลือก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในตึกเล็ก เล่นเกม นอน และคิดว่าจะกินอะไรดี
“เจ้าระบบ ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว อยากกินอะไรล่ะ? ฉันเลี้ยงเอง—หมาล่าทัง? หม้อไฟ? ปิ้งย่าง?”
“ปิ้งย่างสิ โฮสต์! ต้องปิ้งย่างเท่านั้น!”
“ได้สิ ลองหาดูว่าที่ไหนปิ้งย่างขึ้นชื่อ เราไปร้านนั้นกัน”
ระบบค้นหาทันที “เจอแล้ว ๆ โฮสต์! ทางตะวันออกของมหาวิทยาลัยหู้มีถนนของกินอยู่สายหนึ่ง ดังมากเลย มีอาหารให้เลือกสารพัด!”
ดวงตากู้เจียวเจียวเป็นประกาย เธอกระโดดลงจากเตียงแล้วเปลี่ยนเป็นเดรสคล้องคอสีขาวนวลลายจุดดำ
ชุดแขนกุดคอลึกเข้ารูปช่วงเอวและบานออกเป็นกระโปรงสั้นเนื้อนุ่ม แผ่นหลังเว้าลึกเผยผิวกว้าง ประดับโบสีดำลายจุดผืนใหญ่ที่ทำจากผ้าแบบเดียวกัน พอดีช่วยปิดช่วงเอวที่คอดที่สุดของแผ่นหลัง เธอมัดผมยาวลอนใหญ่เป็นมวยเรียบร้อย เผยลำคอระหงกับไหปลาร้าละเอียดงดงาม ดูสดใสหวานละมุนไปทั้งคน