แพขนตาของเยี่ยนหลินโจวสั่นไหวเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ลืมตา กลับกระชับอ้อมแขนดึงเธอเข้าหาตัวแน่นขึ้น คางถูไถบนกระหม่อมของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าปนเกียจคร้านจากการเพิ่งตื่น
“อย่าซน...นอนต่ออีกหน่อย...”
กู้เจียวเจียวถูกเขารัดไว้จนขยับไม่ได้ ทั้งร่างจมอยู่ในอ้อมแขนของเขา ไออุ่นแผ่ลงมาจากเหนือศีรษะ กลิ่นหอมสะอาดเย็นสดชื่นเจือกลิ่นยาสูบจาง ๆ บนตัวเขาผสมกับความอบอุ่นยามเช้า โอบล้อมเธอไว้ทั้งตัว
เธอยื่นมือดันอกเขา “เยี่ยนหลินโจว ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้! คุณมีสิทธิ์อะไรทำให้ฉันสลบแล้วพามาที่นี่ นี่มันลักพาตัวชัด ๆ!”
ในที่สุดเยี่ยนหลินโจวก็ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า
ดวงตาหงส์คู่นั้นพร่ามัวด้วยความงัวเงียและเกียจคร้านยามเพิ่งตื่น สายตาหยุดลงบนใบหน้าบึ้งตึงของเธอ ก่อนจะโค้งขึ้นเล็กน้อย เขาเอ่ยอย่างไม่รีบร้อนว่า
“ก็เพราะเมื่อคืนคุณคิดจะไปแอบนัดพบผู้ชายคนอื่น! ลอบพบกัน! ทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ จนหัวผมจะเขียวเป็นทุ่งหญ้าอยู่แล้ว!”
กู้เจียวเจียวเบิกตากว้าง “แล้วมันยังไงล่ะ ฉันจะไปกินมื้อดึกกับใคร จะทำอะไร มันเกี่ยวอะไรกับคุณ!”
“เกี่ยวอะไรกับผมงั้นเหรอ?”
เยี่ยนหลินโจวยันตัวลุกขึ้น มือข้างหนึ่งเท้าลงบนหมอนข้างหูเธอ มองเธอจากด้านบน น้ำเสียงต่ำช้า แหบพร่าและเกียจคร้านเป็นพิเศษจากการเพิ่งตื่น
“คุณเป็นคนของเยี่ยนหลินโจวอย่างผม คุณว่ามันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ?”
“ใครเป็นคนของคุณ! เราเลิกกันไปนานแล้ว!”
“เลิกกัน?”
เยี่ยนหลินโจวหัวเราะเสียงต่ำ มืออีกข้างยกขึ้น ใช้นิ้วโป้งลูบมุมปากที่ยื่นงอนของเธอเบา ๆ