เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอสลัดหลุดเป็นครั้งที่สอง ก้าวเข้าประชิดแล้วบิดข้อมือเธอไปด้านหลังทันที
มืออีกข้างล้วงบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋าด้านในของสูท ก่อนจะโยนใส่สวี่มู่ฉีโดยไม่แม้แต่หันกลับไปมอง จากนั้นก็ก้มลงช้อนข้อพับเข่าของเธอขึ้นมา อุ้มพาดแขนในท่าเจ้าสาว
“ปล่อยฉันนะ! เผยอวิ๋นหวย! ปล่อยฉัน!”
กู้เจียวเจียวดิ้นสุดแรง แต่แขนของเขารัดเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
เผยอวิ๋นหวยไม่สนใจ อุ้มเธอเดินทะลุโถงใหญ่ไปจนถึงประตูหน้าแล้วผลักเปิด ลมกลางคืนพัดกรูเข้ามา เส้นผมของเธอปลิวมาปิดหน้า
ลุงจ้าวเห็นทั้งสองออกมาจากระยะไกล พอเห็นสภาพก็ไม่ถามสักคำ เหยียบคันเร่งขับรถมาจอดหน้าประตูทันที
เผยอวิ๋นหวยเปิดประตูรถ ยัดเธอเข้าไป ก่อนจะตามขึ้นนั่งแล้วปิดประตูดังปัง
ลุงจ้าวเหลือบมองสีหน้าของเผยอวิ๋นหวยผ่านกระจกมองหลัง ไม่กล้าถามแม้แต่คำเดียว เขาเหยียบคันเร่ง รถพุ่งทะยานเข้าสู่รัตติกาล
ข้างเคาน์เตอร์ฉินอวี้โจวยังคงเก็บแก้วโมฮิโตสองแก้วที่ดื่มไปได้ครึ่งหนึ่ง นิ้วมือกำขอบแก้วไว้จนข้อนิ้วซีดขาวเล็กน้อย
บนผนังแก้วยังมีรอยริมฝีปากจาง ๆ เขาจ้องรอยนั้นอยู่นาน ก่อนค่อย ๆ เทเหล้าในแก้วทิ้ง แล้วเก็บแก้วขึ้นมา
จากนั้นก็ก้มหน้าเช็ดเคาน์เตอร์ต่อ ราวกับกำลังเก็บงำความคิดบางอย่างที่ไม่ควรผุดขึ้นมาด้วย
ไม่นานรถก็เบรกเอี๊ยดจอดหน้าคฤหาสน์อวิ๋นเฉิน
เผยอวิ๋นหวยเปิดประตูรถแล้วช้อนกู้เจียวเจียวออกมา