กู้เจียวเจียวเอ่ยออกมาเบา ๆ เพียงคำเดียวว่า “ไม่!”
คำว่า “ไม่” เพียงคำเดียวเผาผลาญสติและความอดทนที่เหลืออยู่ของเผยอวิ๋นหวยจนหมดสิ้น
เขาก้มมองเธอ แววตาค่อย ๆ เย็นเยียบลงทีละน้อย น้ำเสียงราวกับดังขึ้นมาจากใต้ชั้นน้ำแข็ง
“หึ ลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองเป็นใครที่เลี้ยงดูมา? ลืมไปแล้วหรือว่าธุรกิจตระกูลกู้เป็นใครที่ค่อย ๆ ประคับประคองขึ้นมาด้วยมือตัวเอง?”
“ลืมไปแล้วหรือว่าตอนนี้เธอพึ่งพาใครอยู่—ถ้าไม่มีฉัน รถสปอร์ตพวกนั้นในโรงรถ เสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า เครื่องประดับที่คนธรรมดาทั้งชีวิตก็ยังซื้อสักชิ้นไม่ไหว เธอจะมีปัญญาใช้ได้หรือ?”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ลูกกระเดือกขยับ น้ำเสียงต่ำลง
“ในเมื่อได้รับผลประโยชน์ที่ฉันมอบให้แล้ว ฉันก็ควรคิดดอกเบี้ยจากเธอสักหน่อยไม่ใช่หรือ? เธอก็รู้ นักธุรกิจไม่เคยทำการค้าที่ขาดทุน”
กู้เจียวเจียวจ้องเขาอย่างเย็นชา “คุณคิดจะทำอะไร?”
เขาไม่ตอบ ก้มลงช้อนตัวเธอขึ้นมาแล้วเดินเท้าเปล่าออกจากห้องน้ำ รอยน้ำทอดเป็นทางเปียกบนพื้น
เขาตั้งใจจะโยนเธอลงบนเตียงเพื่อขู่ให้กลัว—แต่เมื่อลดมือลง กลับวางเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังทะนุถนอมของล้ำค่า
เขาก้มลงหาเธอ
ในใจแทบแตกสลาย—เบบี๋รังเกียจเขา ไม่ชอบเขา
ทั้งที่เขาชอบเธอมาสองปีแล้ว แม้จะรู้ตัวช้าไปหน่อย แต่เขาก็ทุ่มเทหัวใจให้เธอ ไม่ว่าเธออยากได้อะไรเขาก็ให้ ไม่เคยปฏิเสธเธอสักครั้ง
ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งควบคุมตัวเองไม่อยู่ เมื่อมองใบหน้างดงามอ่อนหวาน ดวงตาจิ้งจอกชวนหลงใหล และริมฝีปากแดงฉ่ำเย้ายวนใจของเธอ