ชั้นห้าเป็นห้องบิลเลียด แสงไฟสว่างกว่าชั้นล่างเล็กน้อย โคมระย้าหลายดวงห้อยต่ำ ส่องแสงเป็นวงกลมสม่ำเสมอลงบนผ้าสักหลาดสีเขียวของโต๊ะ
กลิ่นซิการ์กับวิสกี้คลุ้งอยู่ในอากาศ ปะปนกับเสียงลูกบิลเลียดกระทบกันเบา ๆ
สวี่มู่อี้กำลังถือแก้วเหล้าเอนกายอยู่บนโซฟา พอเห็นเขาผลักประตูเข้ามา ก็ลดแก้วลง รอยยิ้มบนใบหน้าลึกขึ้นเล็กน้อย
“โอ้ แขกคนสำคัญในที่สุดก็มาแล้ว! มานั่งเร็ว ๆ!”
เขาตบโซฟาข้างตัว ก่อนหันไปตะโกนเรียกคนอื่น
“เลิกเล่นก่อน ๆ ตัวเอกมาแล้ว!”
ซ่งฉือเฉินวางไม้คิวลง เฉินเฮ่อหันกลับมาจากข้างเคาน์เตอร์บาร์ หลิงเฉินที่พิงกำแพงอยู่ยกมือทักทาย ส่วนเฉินเยว่เทาที่อยู่อีกฝั่งของโต๊ะบิลเลียดก็ยืดตัวขึ้น โจวหยางโผล่ตัวออกมาครึ่งหนึ่งจากโซฟา
เผยอวิ๋นหวยไม่รับเหล้าที่สวี่มู่อี้ยื่นให้ เขานั่งลงบนโซฟาเดี่ยวด้านข้าง ปลดกระดุมสูทแล้วเอนพิงพนักเก้าอี้ กวาดตามองโต๊ะบิลเลียดที่เกมยังไม่จบ
“พวกนายเล่นกันต่อเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน”
สวี่มู่อี้ยิ้มพลางกลับมานั่งข้างเขา
“พูดอย่างกับว่าพอนายมาแล้วพวกเราจะยังมีอารมณ์เล่นต่อได้อย่างนั้นแหละ”
เผยอวิ๋นหวยไม่ตอบ ก้มหน้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ไม่มีข้อความใหม่
เขาพลิกโทรศัพท์คว่ำลง วางไว้บนตัก
“อวิ๋นหวย สีหน้านายดูไม่ค่อยดีเลยนะ”
สวี่มู่อี้ขยับเข้ามาใกล้ มองสำรวจเขา
ดวงตาเรียวยาวของเผยอวิ๋นหวยเหลือบมองอีกฝ่าย “เปล่า สบายดี”
“ตรงไหนที่เรียกว่าสบายดีล่ะ?” สวี่มู่อี้ลดเสียงลง รอยยิ้มเจือแววหยั่งเชิง