กู้เจียวเจียวตบหน้าเขาไปฉาดหนึ่ง เสียงเพี๊ยะดังสนั่น ทิ้งรอยแดงจาง ๆ ไว้บนแก้มขาวซีดของเขา
คนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สูดหายใจเฮือก ก้มหน้าจนแทบไม่กล้าหายใจแรง
กู้เจียวเจียวเองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อนึกถึงสิ่งที่ระบบพูดไว้ เธอรีบก้าวเข้าไปคว้าแขนเขาอย่างกระวนกระวาย “คุณ... ทำไมคราวนี้ถึงไม่หลบอีกล่ะ?”
เยี่ยนหลินโจวเบือนหน้า จ้องเธออยู่สองวินาที ก่อนจะค่อย ๆ กุมมือข้างที่ตบเขาไว้ แล้วก้มลงเลียปลายนิ้วเธอเบา ๆ ราวกับกำลังลิ้มรสของล้ำค่า
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาหงส์คู่นั้นมีรอยยิ้มเกียจคร้านเจือความเชื่อฟังอยู่เล็กน้อย “ขอบคุณสำหรับรางวัลครับ”
“ตบก็แล้ว ด่าก็แล้ว... ตอนนี้ถึงตาคิดบัญชีกันแล้ว”
กู้เจียวเจียวกำลังก้มหน้าพลิกดูบรรดากระโปรงบนราวแขวน พอได้ยินก็ชะงัก “บัญชีอะไร?”
เยี่ยนหลินโจวพยักพเยิดไปทางเตียงหลังใหญ่
“เตียงนี้คุณเคยนอนแล้ว ถ้าต่อไปภรรยาผมรู้เข้า เธอต้องไม่ยอมแน่”
เขาหยุดครู่หนึ่ง สายตาเลื่อนมาหยุดบนใบหน้าเธออย่างเนิบช้า
“แต่เตียงนี้เชิญโลรองต์จากฝรั่งเศสมาออกแบบ ทั้งค่าออกแบบและผลิตรวมกันก็สามสิบล้าน คุณว่าบัญชีนี้จะคิดยังไงดี?”
“จะจ่ายบัตร เงินสด หรือสแกนจ่าย?”
กู้เจียวเจียวเงยหน้าขึ้นจ้องเขาเขม็ง “เตียงนี่ฝังทองไว้หรือไง?”
เธอรีบถามในใจ “ระบบ เตียงแพงขนาดนั้นจริงเหรอ?”
เสียงของระบบฟังดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย “จริงค่ะโฮสต์ เตียงน้ำหลังนั้นเป็นผลงานสั่งทำของโลรองต์ มีเพียงหลังเดียวในโลก”