ลั่วจือยวนผลักประตูเข้ามา ในมือถือเอกสารชุดหนึ่ง
สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ร่างสองร่างซึ่งแนบชิดกันหลังโต๊ะทำงาน รอยยิ้มตรงมุมปากชะงักไปเพียงชั่วขณะ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว
“เจียวเจียวมาแล้วหรือ?”
“อื้ม พี่ลั่ว สวัสดีค่ะ” กู้เจียวเจียวหันหน้ามา
ลั่วจือยวนพยักหน้าและยิ้มอย่างเหมาะสม
“อื้ม คุณเผยคะ เอกสารชุดนี้ต้องให้คุณตรวจด้วยตัวเองค่ะ”
เผยอวิ๋นหวยรับเอกสารด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกมือยังคงโอบเอวกู้เจียวเจียวไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย
กู้เจียวเจียวเองก็ไม่มีท่าทีจะลงจากตัก เธอหยิบขนมกล่องหนึ่งจากข้าง ๆ มากัดคำเล็ก ๆ บนขนมมีรอยลิปกลอสติดอยู่เต็มไปหมด จากนั้นก็ยื่นไปจ่อริมฝีปากเผยอวิ๋นหวย
“เผยอวิ๋นหวย อันนี้ไม่หวานมาก อร่อยนะ ลองชิมสิ”
ทั้งคู่คุ้นเคยกับการอยู่ด้วยกันแบบนี้มานานแล้ว เผยอวิ๋นหวยก้มลงกัดขนมจากมือเธอ โดยกัดตรงปลายที่เธอกัดไปแล้วพอดี
กู้เจียวเจียวชักมือกลับมากัดอีกคำ ก่อนจะยื่นให้เขาอีกครั้ง เขาก็ก้มลงกัดต่ออย่างไม่แม้แต่จะเงยหน้า
ลั่วจือยวนยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างขึ้นเรื่อย ๆ ปลายนิ้วเผลอกำขอบแฟ้มเอกสารแน่น
กู้เจียวเจียวเงยหน้ามองเธอ
“พี่ลั่ว เป็นอะไรหรือเปล่าคะ? ไม่สบายหรือไง ทำไมหน้าซีดจัง”
เผยอวิ๋นหวยได้ยินดังนั้นก็เงยหน้ามองเธอเช่นกัน น้ำเสียงราบเรียบ
“ถ้าคุณเลขาลั่วไม่สบาย ก็ไปพักสักสองสามวันแล้วค่อยกลับมาทำงาน งานน่ะมีคนทำได้อีกตั้งเยอะ อย่าฝืนจนสุขภาพเสีย”