เมื่อมาถึงอาคารตระกูลเผย ลิฟต์ก็เคลื่อนขึ้นอย่างราบรื่น ตัวเลขบนจอเปลี่ยนไปทีละชั้น
เขาเดินเข้าไปในห้องทำงาน เพิ่งวางเสื้อคลุมลง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ลั่วจือยวนผลักประตูเข้ามา ในมือถือแฟ้มเอกสาร รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นสีเข้มดังเป็นจังหวะใสกังวาน
「คุณเผยคะ วันนี้เวลาเก้าโมงเช้า คุณมีประชุมทางวิดีโอกับประธานจางแห่งกลุ่มเซิ่งเหิง เพื่อหารือแผนร่วมพัฒนาที่ดินทางใต้ของเมือง คาดว่าจะใช้เวลาประชุมหนึ่งชั่วโมงค่ะ ราวสิบโมงจะมีการประชุมรายงานผลประกอบการประจำไตรมาสของตระกูลอวี๋ หัวหน้าแต่ละแผนกมาครบแล้ว คุณต้องตรวจสอบด้วยตัวเองค่ะ」
「ส่วนช่วงบ่าย...」ลั่วจือยวนก้มมองตารางงาน กำลังจะรายงานต่อ
เผยอวิ๋นหวยยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงห้าม
「งานช่วงบ่ายเลื่อนออกไปก่อน ผมมีธุระ」
ลั่วจือยวนชะงัก ปลายปากกาหยุดค้างบนกระดาษชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้า 「ค่ะ」
เธอปิดแฟ้ม แต่ไม่ได้เดินออกไปทันที ยังคงยืนเงียบอยู่หน้าโต๊ะทำงานสองวินาที ราวกับมีบางคำวนเวียนอยู่ที่ริมฝีปาก สุดท้ายก็เอ่ยออกมา
「อาหวย... เรารู้จักกันมาหลายปีแล้ว เมื่อไรเราถึงจะ—」
เผยอวิ๋นหวยเงยหน้ามองเธอ แววตาหลังแว่นกรอบทองสงบนิ่งและสำรวม ราวผิวน้ำในทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็งบาง ๆ
「ผมคิดว่าคุณเป็นคนรู้จักวางตัว」
「อีกอย่าง ผมคิดว่าเราไม่เหมาะกัน ตั้งแต่วันนี้เราจบกันเถอะ... ถ้าคุณต้องการอะไร ก็บอกมาได้ ผมจะถือว่าเป็นการชดเชยให้คุณ」
ลั่วจือยวนรีบขัดเขา ราวกับกลัวว่าเขาจะพูดสิ่งที่เธอไม่อยากได้ยินออกมาจนจบ
「อาหวย ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น...」